Üç abdestle bir namaz

Şehirden 60 kilometre uzaktaki köyümüzde, dayılarından kalan  kitaplıktan çok küçük yaşlarımda Andersen Masalları gibi masallar, hikayeler hatta romanlar okumuştum. Büyük dayım Balıkesir-Savaştepe Köy Enstitüsü mezunu idi. 

Zamanla ilk öğretim müfettişi oldu. Milliyet-Cumhuriyet gazetelerini okur, Varlık yayınlarını takip ederdi. Küçük dayım da Ege Üniversitesi Tıp Fakültesinde okuyordu. Ben İzmir İmam-Hatip Lisesinde okurken trenle Uşak’a kadar gelir, birkaç akşam büyük dayımda kalır, oradan Gediz üzerinden köyümüzde giderdim.

Bir akşam dayımın evine yakın olan mahalle mescidine gittim. İmam yoktu. Sonradan müezzin olduğunu öğrendiğim birisi İmamın cübbesini giyip bana kâmet getirmemi söyledi. 

Namazın duasını yaptıktan sonra da aşir okumamı istedi. Okudum ama, “Benim bunları yapabileceğimi nereden biliyordu?” diye düşünürken, “Ben, seni İzmir’de Mustafa Birlik Ağabeyin evinde bir akşam Risale-i Nur dersinde görmüştüm” dedi. Ahbap olduk. Öbür gün beni tanıdıklarıyla tanıştırdı. Çok girişken birisiydi. 

Hatta Risaleleri ilk tanıdığı günlerde Büyük Sözleri alıp Valiye çıkmış, “Vali Bey, ben müezzinim doğruyu yanlışı ve kanunları pek bilmiyorum, elime bu kitap geçti, ama tereddütteyim. Acaba siz bir okuyup, bana okuyup-okumayacağıma dair bir tavsiyede bulunur musunuz?” deyip Valiye uzatmış. 

O da Said Nursi ismini görünce “Defol buradan!” diye kovmuş. “Bunu niye yaptınız?” diye  sordum. “Alsın, okusun, tanısın”  diye gittim ama adam daha okumadan reddetti.” dedi. “Su işlerine yeni bir Baş Mühendis gelmiş, haydi ziyaretine gidelim.” dedi. Ben biraz çekingenim. “Ağabey onu tanıyor muydunuz?” dedim. “Nerden tanıyacağım… Hoş geldin