Uhuvvet ve İ'sar Hasleti

“Mü’minler ancak kardeştir, siz de kardeşlerinizin arasını düzeltin.” (Hucurat, 10)

   

“Sen kötülüğü en güzel şekilde sav! O zaman seninle arasında düşmanlık bulunan kimse, sanki candan bir dost oluvermiştir.” (Fussilet, 34)

  

“Öfkelerini yutar ve insanları affederler. Allah da güzel davrananları sever.” (Âl-i İmran, 134)

   

Mü’minler hayât-ı beşeriyeyi, içtimâ-i hayatı ve aile hayatını, en önemlisi İslam kardeşliğini sarsan, tahrip eden, gayz, kin, nefret, adavet, nifak ve şikak gibi tarafgirliğe ve hasede sevkeden şeylerden uzak olmalıdırlar.

   

Bir vücutta bulunan iman, Kâbe hürmetinde; İslâmiyet de cebel-i Uhud azametindedir. Muhabbet ve ittifâkı isterler. Adâvet ve muhabbet, nur ve zulmet gibi zıttırlar. Biri hakiki ise, diğeri mecâzidir, acıma sûretine inkilab eder. Anne babanın evlâdına olan muhabbeti hakikidir. Kızması ve öfkesi, onun ıslahı içindir.

    

Çakıl taşları hükmünde olan basit kusurlar yüzünden mü’mine gayz kin ve adavet beslemek büyük bir zulümdür. Mü’min kardeşini sever ve sevmeli. Fenâlığı için sadece acır, lütufla ıslahına çalışır. Onun için Peygamber Efendimiz  (sav), üç günden fazla küsmeyi men ediyor. (Buhari, Müslim)

    

Tevhid-i imanî, tevhid-i kulûbu ister.  Vahdet-i itkât, vahdet-i rûhiye ve içtimâiyeyi gerektirir. Hâlıkımız bir, Mâlikimiz bir, Mâbudumuz bir. Peygamberimiz bir, dinimiz bir, kıblemiz bir, vs. Bu kadar birler vahdet, uhuvvet ve muhabbeti iktizayı gerektir. “Hiçbir kimse başkasının günahını yüklenemez.” (Fatır, 18)

   

Mü’min kendi mesleğini, meşrebini sevebilir, benimki daha güzel diyebilir. Zaten öyle olmasa, kendi mesleğini icrâ edemez. Fakat, başkalarına çirkin dememeli, tenkit etm