Ümitsizlik kafir sıfatıdır!

Müminlik şerefi taşıyan insan, dünyada yaşarken imtihan maksatlı olarak başına gelebilecek her türlü bela ve musibetler karşısında dayanma gücünü imanının kendisine sağladığı ümidinden almakta ve Allah’ın engin rahmetinden asla ümitsizliğe düşmemektedir. Çünkü ümitsizliği insana aşılayanın nefis ve şeytanın olduğunu en iyi müminler bilmektedir. Şeytandan sonra Hz. Adem (as) de cennetten çıkartılma cezası ile dünyaya gönderilmiştir. Bir farkla ki; şeytanın cennetten kovulduktan sonra ümitsizlikle inadında ısrar etmesi onu daha da azgınlaştırırken, Hz. Adem (as) ise hiçbir zaman Allah’ın rahmetinden ümidini kesmedi. Duyduğu derin pişmanlıkla birlikte, bir rivayete göre kırk yıl, hanımı ile birlikte aflarına ferman çıkacağı ana kadar yalvarıp yakarmaktan geri durmadı. Nihayet af müjdesine bu ümitleri sayesinde ulaştılar. Onun için ümit Ademî olduğu kadar, ümitsizlik de nefsanî ve şeytanîdir. Hz. Adem’in (as) Allah’ın rahmetinden ümidini yitirmemesi, sonuç itibariyle, onun peygamberlik derecesine kadar yükselmesine vesile olmuştur. Şeytan ise, Allah’ın ve müminlerin düşmanı olarak o ümitsizlik deryasında hala debelenmeye devam etmektedir. M.Akif’in dediği gibi: Ye’s öyle bataktır ki, düşersen boğulursun. Ümide sarıl, sımsıkı, seyret ne olursun.  

          Ümitsizliğin bir kâfir sıfatı olması ise; kâfirlerin, Cenab-ı Hakk’ı esma ve sıfatları ile tanımamasıyla doğru orantılıdır. Sebeplerin bilkülliye sukût etmesi halinde bile, Allah’ın yoktan her şeyi yaratma güç ve kudretine sahip olduğuna inanan müminler, ümitlerini hiç yitirmezken, kâfirlerin ise bunu söyleyecek bir argümanlarının olmayışları onları ümitsizliğe sürüklemektedir. Az da olsa müminde cereyan edebilecek bir ümitsizlik hali şüphesiz onu kâfir yapmaz. Ancak bu ümitsizlik hali uzun süreli olursa bu da mümine asla yakışmaz. Ümitsizlik virüsleri her yanını sararsa, hafizanallah, insanın küfre kayma ihtimali vardır. Ni