Ümitsizlik ve korku vebadan daha tehlikeli

Mafyanın gücü, verdiği zarar ve korkudan ileri gelir. Üstad Bediüzzaman’ın On Üçüncü Lem’adaki ifadesiyle “ızrar ve ihâfe” sebebiyle güç kazanıyorlar. Devleti ele geçiren ve mafya usulü idare eden zâlimler de aynı usulle hareket ediyorlar. Artık ülkeyi muazzam bir zelzele geçirmiş veya tsunamiye uğramış hale getiriyorlar. İnsanlar geçirdikleri travmalar ve korkular sebebiyle haklarını arayamaz, seslerini çıkaramaz, sessiz ve silik bir toplum fertleri vaziyetini alıyor. Toplumu felç hale getiren işte bu meşum hâl oluyor…

Bu hususta şöyle temsili bir hikaye bir kıssa anlatılıyor. Malum kıssa, hisse almak içindir. Aslına bakılmaz, faslına bakılır. Yani bize ne anlatmak istediği önemlidir. Büyük bir kervan uzak şehirlere gitmek için yola çıkmıştı. Uzun zaman evlerini, eşlerini, dostlarını oğullarını kızlarını göremeyeceklerdi. Kervancı başı, kendilerine doğru gelen korkunç bir siluet gördü. Sanki bir iskeletin üzerine bir cübbe örtmüşler iskeletin eline bir tırpan vermişlerdi. Karşı karşıya gelince, kervancı başı, “Sen nesin?  Kimsin?” diye sordu. O da, “Ben Vebayım!..” dedi. “Nereye gidiyorsun?” sorusuna “Geldiğin şehre, gidiyorum!” dedi. Kervancı başı korkuyla, vebanın önünde diz çöküp; “Ne olur, yönünü başka yöne çevir. Orada benim eşim ve kızlarım var, onlara zarar verme!”  diye yalvarmaya başladı. Veba, “Ben insanlardan emir almam. Yapım neyi gerektiriyorsa onu yaparım. Sen huzur içinde yoluna devam edebilirsin. Şehirden sadece 500 kişiye benim doğrudan zararım olacak. Burada kalacak değilim. Uğrayıp gideceğim” dedi.

Yüzbinlerce nüfusa sahip bir şehre göre pek çok sayılmazdı. Kervancı başı, herhalde bizimkiler pek bir şey olmaz, diye düşünüp, yakınları için âdet üzere bir dua okuyup yoluna devam etti. Aylar sonra kervancı başı, pek çok para kazanmış olarak şehrine dönüyordu. Veba ile konuştuklarını bile unutmuştu. Uzaktan bakılınca şe