Üstadımız kendisiyle nasıl yüzleşti?

Üstadımız daha gençlik yıllarından itibaren talebe yetiştirdi ve gerektiğinde talebeleriyle savaşlara dahil oldu. O hayatın içinden gelen bir adamdı. I. Dünya Savaşına katıldı, Osmanlı onun kolları arasında bir devlet olarak ruhunu teslim etti. Çünkü bir bütün halinde savaşa giren Osmanlı ufalanmış şekilde savaştan çıktı. Montrö Anlaşması’yla (1918) son soluklarını Limni Adası’nda verdi Osmanoğulları.

Tam 4 senesi cephelerde ve sürgünlerde geçen Üstadın acısı büyüktü. Dinin daha kolay yaşanmasına olanak tanıyan bir devlet artık bulunmuyordu. Cephelerde hayatını yok sayarak mücadele ettiği devleti artık yoktu. Üstelik Müslüman toprakları zalim İngilizlerin küstahça işgaline de uğramıştı.

Bu bakımdan I. Dünya Savaşı’nda alay komutanı olarak çarpışan Üstadımızı çok yıpratmıştı. Maddeten daha ziyade manen, ruhen ve psikolojik olarak bir yıpranmaydı bu. 2 sene savaşmıştı talebeleriyle. Pek çoğu da gözleri önünde şehit oldu (en az 20 talebesi). Hem talebesi hem yeğeni hem de canı gibi çok sevdiği Ubeyd’in şehit olmasını ömrü boyunca unutamadı.

Aslında o Osmanlıya Kuran’ın bir cemaati hükmünde olabilir gözüyle bakıyordu. Arızalar sıkıntılar çoktu fakat yine de Kur’an’a muhkem bir kala görevi yapacak Osmanlı’dan başka hami, ondan başka sur da yoktu ortalıkta. Derdi tasası buydu. “Kur’an cemaatsiz kalırsa cennetleri dahi istemem” diyordu.

Osmanlı savaşı kaybetti ve Üstadımız da Rusların emrinde Kosturma’daki esir kampına götürüldü. 2 seneden fazla sürecek bir esaret ve firar yıllarının başlangıcıydı bu. Bu esir kamplarında derin düşüncelere daldı. Rabbine içten tazarru ve niyazda bulundu. Aman Allah’ım, bir millet harap olmuş ve tarih sahnesinden silinmiştir! Halbuki Medresetü’z Zehra’nın da temellerini savaştan önce atmıştı. Hayalleri vardı. Bu tür medreselerde kalple kafayı birleştirecek bir eğitim modeli ort