Yarına çıkacaklarını mı sanıyorsunuz?

Demokrasi, fikir hürriyeti ve serbest girişimin olmazsa olmaz koşulu, hür medyadır. Gelişmeleri takip etmenin, sorgulamanın, bilinçlenmenin yegâne koşuludur bu. Başka türlü halk nasıl karar verecek ki? Egemenlerin gazetecilerle mücadelesi ise daha 1800’lü yıllarda başlar. ABD başkanlık seçimlerinin hemen tamamı medya propagandasına dayanır. İlk yıllarda telgraf hayli mühim bir işlev görmüş, başkan adayının uzak eyaletteki konuşması başkentte yankı bulabilmiştir. Politikanın işi, halkı harekete geçirip peşine takacak bir sebep bulmaksa, medyanın işlevi ise propagandasını yapmaktır. İsteyerek veya istemeyerek, bilerek yahut bilmeyerek. Esasen, gazetecilik, öteden beri muktedirlerin kamuoyu oluşturma aracı olmuştur, dokunmayın yaramıza.

ABD’de Başkan Trump, adaylık günlerinden beri medyayla kavga ediyor. Ağır konuşuyor, eleştiri veya rahatsızlık sınırlarını aşıp hakaret ediyor, muhabirleri aşağılıyor, pata küte dalıyor, koca koca basın kurumlarını Beyaz Saray’tan atıyor. Meydan Trump’a kalsa devletin ve halkın vay haline. Lakin, serbest girişim ve hür medya, tüm bu politikaları kritik ederek yoluna devam ediyor. Halk, eğrisini doğrusunu yaygın biçimde seyredip okuyabiliyor. Bizdekinden farkı da bu.

Bugün Türkiye’de medya yok. Halk, egemenlerin tek taraflı propagandasına maruz. Asla gerçek haber verilmediği gibi, olanlar da çarpıtılıyor. Ankara ne konuşursa, gazeteler onu basıyor, üzerine konuşan, teyit mekanizmasını çalıştıran, sorgulayan yok. Muhalefetin ise sesu kısık. Bizim gazeteciler geçen asır yaşasa, vatandaşı dünya savaşından zaferle çıktığımıza inandırırdı. Onun için, şu kurumda şu olmuş, bu kurumda filancayı almışlar yerine fişmekanca gelmiş, bir şey ifade etmiyor.

İLKELER DUVARDA ASILI</