Yaşatma ideali bir ütopya mıydı

Yeni Ümit, Ocak-Mart 1999 sayısının Yaşatma İdeali yazısını tekrar tekrar okuyorum ve her seferinde farklı pencereler ve ufuklar açılıyor, bu ufukta bir seyahatim olacak, isteyen buyursun gelsin...

Yazının başlangıç cümlesi: Bugüne kadar hiçbir ideoloji, insanları uzun zaman bir arada tutmayı başaramadı.

Gözümün önünde nice vaatlerle ve gösterişlerle gelen komünizm, faşizm gibi ideolojiler, akımlar beliriyor. Hiç birisi insanlığa huzur vermedi. İnsanlık ise pek nazlı artık. Sistemlere, ideolojilere karşı pek mesafeli ve temkinli, hatta şüpheci.

Büyük vaatler, büyük iddialar düşünce enkazları olarak tarihin karanlık sayfalarında duruyorlar. Ama her çıkan yeniden ve yenilikten de bir umutlu olma hali mevcut, yorulmadı insanlık beklemekten, yalancı şafakların ardından gitmekten.

Yeryüzünde fikirler, inovasyonlar, güçler hep merkez değiştirip duruyorlar. Önceki hatalar tekrar etmezse ve bize düşen sorumluluğu bu sefer yerine getirebilirsek, insanlık bayramı bir kez daha yaşanabilir olduğunu düşünüyorum. 

Bir ideal ve değerler bütüne inananlar olarak eğer belli şartları yerine getirebilirsek bunalan dünyanın ve insanlığın dertlerine çareler üreten tarafta olabiliriz. Yoksa sadece karanlığa ağıtlar yakan, rüzgarın önündeki çer çöp gibi savrulup gidenlerden olmamız kaçınılmaz gibi görünüyor. 

Bu şartların başlıcaları ise tutarlı stratejiler, akli, mantıki, rasyonel hedefler, fikir ve değerler ekseninde bir mefkûre veya idealler bütünü, iyi bir organizasyon gibi kozalite planında bazı unsurları sayabiliriz. 

Yukarıda bahsi geçen şartları yerine getiren devletler, milletler başarılı olabildi ama sağlam bir gaye ve mefküre ile birleşmeyen her politika ve oluşumun sonu hüsran oldu bugüne dek maalesef. Pragmatik, popülist rejimler, liderler gelecek vaat etmiyor