|
Analar ağlar 
İhtilal henüz olmamıştı .Muhtırayı ise ben hatırlamıyorum.
İhtilal henüz olmamıştı .Muhtırayı ise ben hatırlamıyorum.
Bir yaz günüydü. Sokaktaydım. Evden çağrıldım aniden.
Evdeki telaşın sebebini anlamaya çalışıyordum.
Annem ağlamaklıydı. Ani bir şok geçirmiş gibiydi.
Bir bavul hazırlanıyordu. Anlaşılan yolculuk var.
Ama kim gidiyor?
Hiç üstüme alınmıyorum.
Babam “yarın gidiyorsun” diyince anladım.
Hüzünlendim,gözlerim doldu.
Daha bir hafta olmuştu tatile gireli. Ne güzeldi sokaklar.
Şehir bahar yaşıyordu ben ise kışa ayak basmak üzereydim.
Annemi sormayın?
Benden önce ağabeyim ile yaşamıştı bir fırtına. Sıra bendeydi.
Benden sonra hangi çocuğunu gurbete kurban verecekti.
Ah! annemin ne hissettiğini bir bilebilsem.
Ne düşündüğünü anlamak kolaydı belki ,ya hissettikleri!
Hüzün evin her köşesini doldurmuştu.
Gözleri ile babama yalvarır gibi bakıyordu
“Yollama şu sabiyi,daha küçücük o”
Biraz bozuldum “ne demek küçücük! ben büyümüştüm” .
Aslında yıllar geçse de o’nun gözünde hala küçüktüm.
Henüz ezberimde değildi Yahya Kemal’in “Sessiz Gemi”si.
Bir gün döneceğim ümidiyle kalkan kollar, sallanan mendil.
Ben hüzünle mutluluk karışımı bir haldeyim.
Annem ağlıyordu, ben görmesem de o ağlıyordu.O anneydi.
Gittiğim yerde yeni arkadaşlar bulmuştum,
Annemi unutmuştum.
İçim içime sığmıyordu; mutluydum.
Çünkü gelecekten umutluydum.
Ya annem? O bir yıllık hasretin acısıyla ağlıyordu.
Ateşlendim,öksürdüm hastalandım yattım.Sonra kalkıp devam ettim. Okudum,okudum.Geceleri okumaktan gözlerim kan çanağına döndü
Annemin de öyle.O ağlıyordu.
Diploma törenime gelemedi.Çünkü gücü yoktu.
Olsun, o varmış gibi yaptım.
Ama yokluğunu ilk kez derinden hissettim.
Herkes ayrılıp gitti yanımdan.
Artık ben yalnızdım. Ağlıyordum.Annem de ağlıyordu.
Yılların hasreti ve ayrılıklar tortu bırakmıştı yüreğinde.
Saçlarına ak düştüğünde yanında değildim.
Şimdi saçlarıma ak düştü yine yanımda değil annem.
Bir görebilsem diye ağlıyorum. O da ağlıyor.
Yollar diyor,yokluk diyor ,tükendim diyor ağlıyor.
Her sevincinde bir gölge var biliyorum.
Gölge olduğum için ağlıyorum.
Eskiden ağlamazdım bu kadar , eskiden anlamazdım bu kadar.
Bir evlat sahibi oluncaya dek .
İşte şimdi anlıyor insan.
Şimdi ağlıyorum.
Duyarak içten
Bir anne gibi ağlıyorum.
11.Mayıs.2007 19:48:21 |
|
|
