|
YA VATANDAŞ DEMOKRASİDEN ÜMİDİNİ KESERSE?.. 
Parti kapatmalarında en çok ihmal edilen konu, vatandaşın düşüncesi, hissiyatı...
Oysa asıl söz hakkı topluma aittir. Seçmen o, karar verici o.
Dilediğini iktidara taşıyan, dilediğini de bir anda alaşağı eden güç, bütün demokrasilerde olduğu gibi, insanların siyasi tercihidir. Bu nedenle partileri açan da millettir, kapatan da. Kimi partiler ölü doğar; çünkü dokusu millet gerçeğine uymaz. En göz kamaştıran partiler bile bir günde sönüp gidebilir; çünkü halkın artık o partiye güveni kalmamıştır. Mesela İşçi Partisi -Ergenekon soruşturması ve çete suçlaması başka bir mesele- tâ baştan ölü doğmuştur ve onu diriltmeye hiç kimsenin gücü yetmez; zira halkı te'dip etmek, onu horlayarak marjinal bir yere çekmek ister. Diğer yandan karşımızda bir ANAP örneği var. Türk demokrasi tarihinin en devrimci, en yenilikçi partisi iken sönüp gitti. Statükonun partisi haline gelince, kendisine antidemokratik ittifaklar arayınca, yolsuzluk dosyalarıyla anılır hale gelince ANAP'ı yaşatmak mümkün olmadı ve halk cezayı kesti, partiyi seçim barajının altına itti. Ölü doğan ve ölüveren partiler için tutulacak liste bir hayli uzun. Demem o ki partiler halk vicdanında açılır, halk denetiminde devam eder ve halk tarafından te'dip ya da taltif edilir.
Partileri siyaset dışı metotlarla saf dışı bırakmak, halkı incitmek, onun iradesini rencide etmektir. Kapatılmış partiler listesinde yer alanların, bunun nasıl büyük bir travma olduğunu unutmalarını ve kapatma taraftarı haline gelmelerini anlamak mümkün değil. Bir zamanlar CHP kapatıldı, MHP de kapatıldı, Adalet Partisi de, Fazilet Partisi de... Türkiye için parti mezarlığı deniyor; dünya da bu gözle bakıyor Türk demokrasisine.
Bugünlerde uzlaşma yolları aranıyor, çağrılar yapılıyor. Doğru ve yerinde yapılan gayretler bunlar. Ancak şu noktaya dikkat etmek şart: Uzlaşı, 'gelin bizim dediğimize teslim olun, buyruğumuza tiz boyun eğin' anlamına gelmemeli. Uzlaşmanın gerçek adresi kamu vicdanıdır!
Önceki gün NTV'de dört gazetenin genel yayın yönetmenleri (Sedat Ergin-Milliyet, Ergun Babahan-Sabah, İsmet Berkan-Radikal) Neden programının konuğuyduk. Can Dündar'ın yönettiği programa Ankara'dan Mustafa Balbay da (Cumhuriyet Ankara Temsilcisi) katıldı. Değişik düşünceler, değişik yorumlar ortaya konuldu. En çarpıcı sonuç herkesin ittifak ettiği bir konuydu: "Parti kapatmak yanlış". Bunun aksini söyleyen bir insana da rastlamadım. Bu cümleden sonra kullanılacak "ancak" bir samimiyet testidir. Birbirinden farklı hatta birbirine zıt düşüncelerin bile ittifak ettiği talep buysa, daha ötesinde "ama, fakat, lakin" gibi bağlaçlarla hayatı kendimize zehir etmenin ve Türkiye'yi dünyaya rezil etmenin bir anlamı yok.
Sık sık yaşanan parti kapatmalarının en tehlikeli boyutu şudur: Halk, seçimin de, demokrasinin de, millî iradenin de bir oyundan ve aldatmacadan ibaret olduğu kanaatine kapılabilir. Bu karamsar algıya göre aslında devleti "bürokratik bir çevre" ya da "aristokrat bir zümre" yönetmektedir. İşte asıl tehlike bu algıdır! Hele devletin içine nüfuz etmiş gladyo tipi örgütlenmelerden söz ediliyorsa, hele Ergenekon adlı derin yapı hakkında büyük bir soruşturma yürütülüyorsa, hele bu yapının siyasi cinayetlerle sağ gösterip sol vurduğu ve hedef saptırdığına inanılıyorsa, hele kapalı kapılar arkasında gizli planlar yapıldığına dair şüpheler dalga dalga büyüyorsa; halkın demokrasiye duyduğu güven temelden sarsılır. Radikalizmin tam da aradığı manzara budur!
Bütün marjinal grupların korkulu rüyası demokrasidir. Bütün aşırı örgütler insan haklarına verilen değer ölçüsünde eridiklerini bilir, bütün terörist yapılar, düşünce ve ifade özgürlüğünün cesameti karşısında tuzla buz olduğunun farkındadır. Demokrasiyi tabii seyrine bırakmak, ceza ve mükâfatı seçmenin inisiyatifine devretmek şart...
27.Mart.2008 07:30:35 |
|
|
