|
AKP'NİN RAKİBİ CHP Mİ? 
AKP’nin rakibini ararken iki hususa bakabiliriz:
AKP kitlelerin gözünde eski pırıltısını kaybediyor. Birinci sebep ekonomidir. İktisat okumamış esnaf da görüyor ki, hükümet “Kriz teğet geçecek” düşüncesiyle zaman kaybetmiştir. Sadece ekonomistler değil, esnaf da görüyor ki, IMF ile ilişkiler sürüncemede bırakılmıştır. Başbakan “Ümüğümüzü sıkmak istiyorlar” gibi sözlerle “seçim ekonomisi” izlenimi yaratmıştır. Alınmış tedbirlerde de gecikilmiştir...
Siftahsız esnaf, kepenk kapatan tüccar, işini kaybeden ücretliler AKP’nin başarılı bir “kriz yönetimi” yapabileceğine dair güvenlerini kaybediyorlar.
Ama gürül gürül CHP’ye akmıyorlar!
Bu bir...
İkincisi, mesele ekonomiden ibaret değil. Halk kitleleriyle duygudaşlık kurabilmek demokratik siyasette başarının olmazsa olmaz şartıdır. Bugünün kriz ortamında bile CHP’nin geniş kitlelerle AKP’den daha iyi duygudaşlık kurduğunu söylemek mümkün mü?
Demek ki, AKP’nin rakibini ararken iki hususa bakabiliriz: Ekonomi dili konuşmak ve kitlelerle duygudaşlık kurabilmek...
Piyasanın dili
Kriz AKP’nin pullarını soldurmaya başlamıştır ama parlayan bir muhalefet partisi de gözükmüyor.
Muhalefeti dinliyorum, kriz konusunda iktidarı yerden yere vuruyorlar ama iş dünyasıyla, esnafla, çalışanlarla ortak bir “ekonomik dil”i konuşmuyorlar!
Mesela yine IMF konusu... Muhalefet ne diyor?
TÜSİAD, IMF ile anlaşma yapılmasını istiyor, TOBB da istiyor. Ekonomistlerin de çoğu istiyor.
Çünkü IMF ile anlaşma yapmanın Türkiye hakkında ek bir güven yaratacağı, bunun da sermaye çıkışını frenleyip, hatta sermaye girişi sağlayabileceğini düşünüyorlar.
Piyasa böyle düşünüyor ama muhalefet IMF’ye karşı!..
Kuruyan piyasalara “Parayı şöyle getirebiliriz” diye muhalefetin bir paket önerisi de yok.
Bunlar teknik konular değil; ekmeğini piyasadan kazanan milyonlarla ortak bir dil kurup kuramamak meselesi...
Onun için AKP’nin pulları soluyor ama başka bir partiye akış yok!
Kitlelerle duygudaşlık
Halk kitleleriyle duygudaşlık kurmak ekonomik dille konuşmaktan daha zordur! Bir ‘ruh’ meselesidir çünkü.
Mesela CHP birkaç örtülü kadını gösterişli bir şekilde üye yapınca, başı örtülü kitlelerle ‘ruhi’ bir iletişim kurmuş mu oldu?
Keşke CHP bunu başaracak çapta bir “açılım” yapabilse!
Değişik kitlelere “açılım” yapmak ne demek?
CHP’liler bugünlerde merhum Ece-vit’in 1970’lerde yayımlanan “Atatürk ve Devrimcilik” kitabını okumalılar. Hâlâ taze perspektifler verebilecek bir kitaptır! Bir parti kalıplarını nasıl kırarmış, nasıl “açılım” yapıp kitlelerle ulaşabilirmiş; orada görülebilir.
Ama bugün koca CHP, Ecevit’in tek başına, pardon Rahşan Hanım’la birlikte aldığı oylara ulaşabilmiş değil!
Birkaç örtülü kadını üye yapmanın bir “açılım” olmadığı şuradan da bellidir ki, CHP’lilerin kendileri de “Bunda yeni bir şey yok” diyorlar, “Bunlar zaten oy aldığımız insanlar” diyorlar.
Öyleyse zaten oy vermeyenler şimdi niye oy versin? Ekonomiyi daha iyi yönetecek diye mi? Bana kucak açıyor diye mi?
Keşke CHP gerçek bir sosyal demokrat partiye dönüşse de, AKP “alternatifsizlik” duygusunun yarattığı sorumsuzluktan kurtulsa, Türkiye de halk çoğunluğunun oy verebileceği bir muhalefete kavuşsa...
19.Kasım.2008 08:13:07 |
|
|
