Yetmiş Yıldır Nerdeydin?

Fethullah Gülen Hocafendi 12 Eylül darbe atmosferinin bütün ülkeyi esir aldığı günlerde yazdığı  bir yazıda insanlığın beklediği destansı kahramanlara “Nerdesin?” diye sesleniyor.

“Neredesin yıllarca hasretini çektiğimiz kahraman? Neredesin hayallerimizin güvercini rüyalarımızın üveyiki. Izdırap dolu günlerimizde uykusuz geçen gecelerimizde hep yolunu bekleyip durduk. Ufkumuzda beliren her karaltıya ‘bu O’dur’ deyip ‘seniye-i veda’ türküleriyle yollara döküldük.

Neredesin ve ne zaman geleceksin esatiri yiğidim. Billahi şu ölgün ruhların. pörsümüş gönüllerin hayat mumları sönmek üzeredir.

Bizler uçsuz bucaksız bu beyabanda gördüğümüz her kervana Yusuf’un gömleğini sorar gibi seni sorduk. Arkasından koşmadığımız kafile kalmadı ama sen hiçbirinde yoktun. Zaman bizim için hep muharrem, zemin Kerbela oldu.”

Bu bir feryat, bir çığlıktı.

Hocaefendi o günlerde köşe bucak aranıyordu.

Yine Şubat rüzgarları ortalığı kasıp kavuruyordu.

Soğuk kış gecelerinde yeniden doğuşun ihtişamlı destanını o sessiz çığlıkları ile yazmaya çalışıyordu.

Her zaman tipiye, borana meydan okuyan yüce dağlar gibi, sürekli karla-buzla savaşıyor ve her mevsim meyve veriyor olmanın sırrını keşfederek, şartlar ne olursa olsun hep gül yetiştiriyordu.

 Zaman geldi Anadolu o ışıktan güllerle bir baştan bir başa bahar bahçelerine döndü.