Yol üstünde bir bahçeye rast gelsen...

         Lise bir öğrencisi iken edebiyat öğrencimiz bir kompozisyon ödevi vermişti; konusu ise:

         “Siz İzmir’de bulunuyorsunuz ama sizin bir kardeşiniz başka bir şehirde yatılı okulda okuyor ama her şeyden şikayet ediyor. Yani okumak istemiyor, köye dönmeyi arzu ediyor. Siz bunu iknâ etmek için bir mektup göndermek isteseniz, neler yazarsınız?”

         Düşündüm, aklıma Sekizinci Söz’deki şu mealdeki temsil geldi. “Mesela sen bir yolcusun. Önemli bir yere gidiyorsun. Yolda bir bahçeyle karşılaştın. İçinde ağaç gölgeleri, pınarlar ve meyve ağaçları da var. Ama iyi bakılmadığı için bir kenarda çöpler ve murdar şeyler de var. Sen orada ebedî kalacak biri değilsin. Onları temizlemeye vaktin de yok. Şimdi her şeyi bırakıp o pisliklerle ve murdar şeylerle meşgul olmaya kalkışırsan gözlerini sadece onlara dikersen için bulanır, sonra ne oradaki ağaçların meyvelerinden ve gölgelerinden ne de oradaki pınarlardan istifade edebilirsin. Bu dünya Cennet değil; içinde böyle güzellikler de ve aynı zamanda  hiç istenmeyen çirkinlikler de bulunuyor. Aklı başında olan insan, herşeyin  iyi tarafına bakar, yeteri kadar istifade eder ve hedefine doğru yoluna devam eder.”  Bu husus Sekizinci Söz’den başka yerlerinde parça parça bulunuyor. Ben onları birleştirerek bu mealde bir kompozisyon yazdım.

         Aslında bu mealde bazı hadis-i şerifler de var…

         Ayrıca Onuncu Söz  Haşir Risalesinde de başka bir temsil var:

         “Mesela, sen yolda gidiyorsun. Görüyorsun ki, yol içinde bir HAN.  Bir büyük zât, o hanı, kendine gelen misafirlerine yapmış. O misafirlerin bir gece tenezzüh (gezinti)  ve ibretleri için, o hanın t