Yurtdışına çıkmak zorunda kalanlar ne yapmalı?

Şu an Türkiye’de büyük bir zulüm var. Bu acı gerçeğin bir yansıması da ülke dışına çıkışlar. Geçmişte yaşanan hatalardan ders çıkarılmazsa, karşımıza kendi kendini izole etmiş, gettolaşmış, içe kapandıkça öfkesine yenik düşmüş bir kitle çıkabilir. Oysa zulmün sebep olduğu bu mecburi sürgün hem gidilen ülkeye, hem Türkiye’ye, hem yeryüzü barışına büyük bir katkı sağlayabilir…

Türk insanı için ilk defa yaşanmıyor diaspora. Çeşitli vesilelerle Türkiye dışına çıkmak zorunda kaldı insanımız. Modern zamanların en geniş çaplı gurbet hikâyelerinden birini ‘Alamancılar’ denilen gurbetçiler yaşadı. Dil bilmeyen, yol bilmeyen, usul bilmeyen insanımızın yaşadığı kültür şoku, Avrupa’nın göbeğinde ‘küçük Türkiye’lerin doğmasına neden oldu. Kendi gettolarını kurmak zorunda kalan ve ancak birbirine dayanarak ayakta kalan işçi yurttaşlarımız, kendilerini hep misafir olarak gördü gittiği ülkede. Ne dönebildiler Türkiye’ye; ne de gurbeti vatan yapabildiler. Özellikle ilk kuşaklar. Onların yaşadığı şok ikinci kuşaklarla uçurumların doğmasına da neden oldu. Çoğu itibariyle arafta kalan vatandaşımız artık ne Avrupalı idi ne Türkiyeli…

Her dönemde dalga dalga göçler yaşandı Türkiye’den. Minik minik adalar oluştu Avrupa’nın göbeğinde. Özellikle darbe dönemlerinde. Devletin vahşi uygulamaları (hapse atmalar, işkenceler, vatandaşlıktan çıkarmalar vs.) diasporanın rengini değiştirdi. 12 Eylül 1980 darbesi ile başlayan ve 28 Şubat döneminde yörüngesi değişen mağdur profili, Türkiye’de devletin nasıl hoyratça kullanıldığını da ortaya koyuyordu.

Şimdi yeni bir göç dalgası var; üstelik bu seferki sadece Avrupa ile sınırlı değil. Başta Cemaat mensubu olmakla suçlanan insanlar olmak üzere, hemen her kesimden vatandaş yurt dışına çıkmak zorunda kalıyor. Avrupa, Amerika başta, pek çok alana yayılan yeni bir mazlumiyet haritası ile karşı karşıyay