[Harun Tokak yazdı] Yusuflara selam olsun

Dün gece rüyamda Koca Yusuf’u gördüm.

Apaydın, güzel bir rüya idi.

“Beni tanıyor musun” dedi.

“Tanıyorum” dedim.

“Sen Koca Yusuf’sun”

Gördüğüm er meydanlarının Koca Yusuf’u değildi.

Nur meydanlarının Koca Yusuf’uydu.

Yusuflar güzeldir.

Yusufların rüyası da hülyası da güzeldir.

Er geç çıkar onların rüyası ve bir gün muratlarına kavuşurlar.

Er meydanlarının Koca Yusuf’u da öyle değil miydi?

Daha çocukluğunda başlamıştı tosunlarla güreşmeye.

Bütün hayali bir gün Kırkpınar’da başa güreşmekti.

26 yıl Kırkpınar'ın başpehlivanlığını kimselere kaptırmayan ünlü Kel Aliço 27'inci yılda da başpehlivanlığı rakipsiz alacağını umarak gelmişti Kırkpınar'a.

Gelmişti ama ben, “başa güreşeceğim” diyen Deliormanlı Yusuf isminde körpe bir çocukla karşılaşmıştı.

Herkes Kel Aliço'nun bu “tüysüz kızan”ı karşısına çıktığına pişman edeceğini umuyordu. Ancak Deliormanlı Yusuf, öylesine yaman bir güreş çıkarıyordu ki; buna Kel Aliço da şaşırmış ve güreş âlemindeki meşhur gaddarlığını dahi ortaya koymaktan çekinmemişti.

Ancak saatler uzayıp gittiği halde Aliço tüysüz kızanı yenemiyordu. Üstelik ilerlemiş bir yaşta bulunan ünlü pehlivanda yorgunluk alametleri baş göstermeye başlamış ve durumu tehlikeye düşmüştü. 26 yılın başpehlivanı Aliço'nun böyle bir pehlivana yenilerek güreş dünyasındaki tahtını kaybetmesine kimsenin içi razı gelmiyordu. Havanın kararmasını fırsat bilenler güreşi yarıda bıraktırmak istediğinde Aliço'nun gür sesi er meydanını kapladı: