'Yuvalarınızı hapishanelere yapmayın...'

Hayata tutunması için uğraştığı serçeyi kurtaramadığını anlatan Soncan, kuşların göçü, yavru serçenin ölümü, hapishane ve özgürlük arasında analoji yaptı. Mektubunu bitirirken de “Ben artık koğuşumda bir serçenin daha ölümünü izlemek istemiyorum… Dünyanın tüm serçelerine yalvarıyorum… Yuvalarınızı hapishanelere yapmayın…” diye seslendi.

Kapatılan Zaman Gazetesi’nin eski Cumhurbaşkanlığı Muhabiri Emre Soncan’ın mektubunun tamamı şöyle:

“Dünyanın Tüm Serçelerine…

Ben dayanamam; ağlayan küçük bir çocuk gördüğümde mesela, minicik gözlerindeki kocaman hüzün gelir yüreğimin perdelerini aralar, aralamakla da kalmaz, sızıverir içeri, baş köşeye oturur; oturur dediysem, bu oturmak “Hadi kalk” diye yankılanır yüreğimin tüm müşfik kuytularında… Sonra ben gözlerimi, onun ağlamaklı gözleri gibi kısarım, mimiklerimiz benzeşir bir anda, kaşlarımdan biri hafifçe yukarı kalkar, dudaklarım sevgiliye masum ve çekingen bir buse konduracakmış gibi büzüşüp hafifçe ileri uzanır… Mimiklerimiz el ele tutuşunca, ellerimiz de el ele tutuşur… Hazır tenlerimiz buluşmuşken, kucağıma alıp onu, hüznünü göğsüme bastırırım… Sesimi çocuklaştırıp “Ne oldu?” diye sorarken, alnımdaki çizgiler belirginleşir. O çizgilerin arasında ne acılar biriktirmişimdir ben, “Seni anlarım çocuk” demek isterim… Anlar çocuk, çocuk bilgeliğiyle, ne demek istediğimi… Açar derdini.. . Küçücük dünyasının kocaman dertleri, tebessümlerime çarpıp dağılıverir… Çözerim yani meseleyi, mesele her neyse… Henüz meseleye mesele diyebilecek kadar çok yaşamamış; üzmemiş, üzülmemiş; kirletmemiş, kirlenmemiş bir çocuğun meselesi ne kadar büyük olabilirse…

Bir de film sahnelerinde, roman sayfalarında, evladına istediği kırmızı bisikleti yahut pembe okul çantasını veya futbol ayakkabısını alamayacak kadar gariban bir baba gördüğümde dayanamam… Hele daha kötüsü, aynı gariban babayı haber bültenlerinde