Zamanı yakalama

Lisedeyken atletizm kulübündeydim. Özellikle barfikste hemen her türlü hareketi yapabiliyordum. Tıp fakültesi, ihtisas, yurt dışı derken askerliğimi yapmak için ülkeme geri döndüm. Askerliğin ilk eğitim döneminde, spor yapılan alanda barfiks de vardı. Zaman geçmiş, araya seneler girmiş, altı yıl tıp fakültesi, dört yıl ihtisas, sonra yurt dışı dahil 14 yıla yakın süre içinde ben barfikse hiç çıkmamıştım.

Bir fırsat buldum diye, eşofman ve spor ayakkabıları aldım. Müsait bir zamanda alanın etrafında koşarak ısınma turları yaptım. Sonra da barfiksin yanına geldim. Atladım ve barfiksi yakaladım. Kendimi çekmeye çalıştım, çekemedim. Bırakıp tekrar atladım, yine çekemedim. Kendi kendime ‘’bu barfiks herhalde bozuk’’ dedim. Sonra barfiksin bozuk olmadığını, benim yıllarca bu sporu bıraktığım için bu yeteneğimi kaybettiğimi anladım. O barfikste her türlü hareketi yapabilen ben, bırakın hareket yapmayı, onu bir kere bile çekemeyen ‘’ben’e’’ dönüşmüştüm.

Aksatmadan bu alışkanlığımı devam ettirebilseydim, uzun bir zaman ara vermeseydim, eskiden yaptığım bütün hareketleri yapamasam da bir kısmını yapabilirdim. Demek ki bu geçen zaman dilimini bu yönüyle değerlendirmemişim. Zamanı atlamışım. Zamanında yapılması gereken aktiviteleri yapmadığım için böyle bir duruma düşmüştüm. Demek ki  ‘’Mermeri aşındıran, suyun gücü değil, devamlılığıdır’’ kaidesindeki devamlılığı sağlayamamışım.

Fotoğraf çekenler için de zaman çok önemlidir. Özellikle çekilecek obje veya objeler yönüyle, havanın durumu, güneşin varlığı, insanın o andaki halet-i ruhiyesi, gibi birçok faktör zamanla ilgilidir. Bütün bu faktörlerin bir araya geldiği uygun bir zamanda (‘’o an’’) çekilen fotoğraf, bakılabilen, değer verilen, insanın içini ısıtan bir fotoğraf olur. Aksi ise, sadece bir görüntüden ibarettir. Birinci ışıkta mükemmel zamanlamayla yakalanan fotoğraflar senelerce seyredilir, hatta tarihe geçer. Ötekiler ise bir bakıştan sonra silinir gider.

Hemen her konuda, her zaman, her yerde zamanlama fakt