Zindandan mektup!

Türkiye gündemi yoğun. Belki de bu yoğunluk içinde Türkiye’de olan bitenle ilgili bir şeyler yazmalıydım… Bayram yeni bitti, yine buruk bir bayram yaşadık. Bir çok masum ve mazlum bayramı ailesinden uzak geçirdi. Kimisi ya bir zindan köşesinde ya da gurbet elde kutlamaya çalıştı burak bayramı. Bayram sonrasında sıkıcı ve bunaltıcı gündemden kısmen de olsa uzaklaşmak istedim. 

Küçüklüğümüz ve gençliğimiz rahmetli Necip Fazıl’ın “Zindandan Mehmet’e mektup” şiirini okuyarak geçti. Ve hala o muhteşem şiiri okuruz. 

“Zindan iki hece Mehmetim lafta!

Baba katiliyle baban bir safta!

Birde geri adam boynunda yafta...

Halimi düşünüp yanma Mehmed` im!

Kavuşmak mı? ... Belki... Daha ölmedim!” 

Aynen işte bu şiirde olduğu gibi ben de mektup aldım çok sevgili bir dostumdan. Bu hafta bu köşeyi O sevgili dosta bırakmak istiyorum. Tevekkül dolu bu mektup ümit ediyorum ki yaklaşan baharda bize bir nebze olsun teselli olur. Bana özel kısımlarını bir kenara bırakıyor ve mektubun kalan kısmıyla sizleri başbaşa bırakıyorum. 

“…….

Sulh Ceza Hâkimliği mahkeme salonunda tutuklandığımı ve cezaevine götürüleceğimi duyduğumda, adliye binasının önünde beni bekleyen eşimin yüzündeki hayal kırıklığı, eve döndüğünde oğlumun hüzünlü hali, kızımın hiçbir şeyden habersiz tavırları gözümün önüne geliyordu. Düşünmemeye çalışıyor ama beceremiyordum. Mezar yerini andıran tutuklu nakil aracına adımımı atar atmaz içimi bir gam, bir kasvet kapladı. Göğsümde bir sancı doğdu, sonra o sancı bir ağrıya dönüştü. Sanki bir çift el boğazımı tutmuş, sıktıkça sıkıyor, yumruğunu karın bölgeme saplıyordu. Nefes alamıyordum. Alnımdan terler boşalmaya