Ziyaret izlenimleri ve dayanma zamanı…

Hapishanelerden ölüm haberleri gelmeye devam ediyor. Gurbet ellerdeki insanlarımız annelerinin, babalarının cenazelerine katılamıyor. Vefat edenlerin cenazeleri camilere götürülemiyor. Daha iki gün önce 6 bin insanı daha ihraç ettiler. Türkiye’deki atmosfer böyle ve tahribatın boyutlarını bildiğimiz ölçülerle hesaplamaya, tespite şimdilik imkan yok…

Bizler ilk değiliz ve son da olmayacağız. Kıyamete kadar Habil ve Kabil hikayeleri, Faust ve Mefisto davaları devam edecek. Tarihin bu acıklı devresinde, bize de bunlara şahitlik yapmak düştü! Peki hal böyle olunca kendimizi ümitsizlik deryalarına salıp harap mi edeceğiz? Meryem  Suresi’nin başında, “Bu ayetler, Rabbi’nin Zekeriya kuluna olan rahmetinin (lütuflarının) anılmasıdır” diye başlıyor. Biliyoruz ki, Hazret-i Zekeriya kavmi tarafından şehit edilmiş; kendisine Allah’ın armağanı olan oğlu Hazret-i Yahya gibi…O zaman Meryem Suresi’nin, Allah’ın Hazret-i Zekeriya’ya olan rahmeti ve lütufları ile başlaması ne kadar manidar…

Musibet ve belaların bir zahiri vecheleri var bir de zamanın akışı içinde ortaya çıkan bir batıni vechesi, muhtevası var. Bizler şimdi her gün canımızı acıtan, her gün bizi derinden sarsan hadiselerin içinden geçiyoruz. Fatihlerin, Yavuzların yurdunda; nice evliyaya, nice ulemaya ev sahipliği yapan Anadolu’da bir dram yaşanıyor! Bazen olup bitenleri kendi kendimize izaha gücümüz yetmiyor, çaresiz kalıyoruz, ruhumuz sıkışıyor, bu çaresizlik içinde isyan noktasına geliyoruz. Çare bu değil elbette…

Çare, başa gelen bu musibetlere aktif sabırla mukabele etmek… Çarenin bu olduğunu biliyoruz, ama itiraf edeyim ki ben şahsen her zaman bu denge noktasında olamıyorum. Olamıyorum, ama etrafımda bu denge noktasına yapışıp küheylanlar gibi Hizmet yoluna tutunmuş insanlar görüyorum. Ve onları görünce, hadiselerin zahirindeki çilelerin ardında, aydınlık