'Zorla Kaybetme Kurbanları Uluslararası Günü': Ümitsizliğe yer yok

30 Ağustos kimileri için sıradan bir tarihtir, kimileri içinse 30 Ağustos 1922’de kazanılan Dumlupınar zaferinin anma yıldönümü olarak kutlanan Zafer Bayramı. 

Son 10 yıldır bu tarihin başka bir anlamı daha var. Birleşmiş Milletler 2011 yılından itibaren 30 Ağustos’u resmi olarak “Uluslararası Zorla Kaybedilenler Günü” olarak anmaya başladı. Biz bu yazıda, 30 Ağustos vesilesiyle, Türkiye de yaşanan kayıp ve kaçırılmalara dikkat çekmek istiyoruz. 

Türkiye Cumhuriyeti’nin yakın tarihinde nice bireyler veya topluluklar bu kaçırma, yok etme ve sindirilme eylemlerinden acı çektiler. İktidara boyun eğmeyen Ermeniler, Rumlar, Aleviler, Kürtler, değişik din alimleri ve özellikle şu sıralarda Hizmet Hareketi mensupları, kaçırılma ve yok edilme eylemine maruz kaldılar, kalmaya da devam ediyorlar.

Şüphesiz bu kaçırma hadiseleri sadece Türkiye’de yaşanmıyor. Diktatör yönetimler insan kaçırma ve yok etme eylemlerine sık sık başvurduğundan 30 Ağustos günü “Zorla Kaybetme Kurbanlarının Uluslararası Günü” olarak anılmaya başlanmıştır. 

1981 yılında Kosta Rika’da kurulmuş olan Latin Amerika Kayıp Aileleri Dernekleri Federasyonu’nun ilan ettiği “30 Ağustos Kayıpların Uluslararası Günü”, daha sonra Birleşmiş Milletler öncülüğünde kayıplar sorununa dikkat çekilmek için her yıl o tarihte etkinlikler düzenlenen özel bir gün halini almıştır.

Kayıplar sorununun evrensel çapta ulaştığı noktaya çare olmak amacıyla BM Genel Kurulu 1992 yılında Tüm İnsanların Zorla Kaybedilmekten Korunması Deklarasyonu’nu yayımlamıştır.