[ Abdullah Aymaz yazdı ] '1922’de Ankara’ya gittim'

İkinci Dünya Savaşından sonra Avrupa’da dinsizlik arttı. Çünkü bu savaşta milyonlarca insan öldü. Hıristiyan dünyada dini sorgulama başladı… Akıllarına gelen soruların, ellerinde Risale-i Nur Külliyatı veya Pırlanta Serisi gibi eserler olmadığı için cevabını bulamadılar.

Şimdi bizim insanlarımız bu zulüm sürecinde benzer travmalarla karşı karşıya… Elimizdeki bu mübarek eserlerle mânen beslenmeleri gerekiyor. Onun için tevhid konusu üzerinde durmamız gerekiyor. Bu hususta akıldaki sorulara cevap vermek icap ediyor. Bunun için de Tabiat Risalesinden başlamak en uygun olanı…  

Yirmi Üçüncü Lem’a Tabiat Risalesidir. Bu konunun yazılması hakkında Üstad Bediüzzaman Hazretleri şöyle diyor: “1922’de Ankara’ya gittim. İslam ordusunun düşmana galebesinden neş’e alan ehl-i imanın kuvvetli efkârı içinde, gayet müthiş bir zındıka fikri, içine girmek, bozmak ve zehirlendirmek için sinsice çalıştığını gördüm. Eyvah dedim, bu ejderha imanın erkânına ilişecek! O vakit, ‘Peygamberleri onlara: Hiç gökleri ve yeri yaratan Allah hakkında şüphe edilebilir mi? Dedi.’  (İbrahim Suresi, 14/10) âyet-i kerimesi, apaçık surette Allah’ın varlığını ve birliğini ifade etmesi cihetiyle ondan imdat isteyip, o dinsizlerin  başını dağıtacak derecede Kur’an-ı Hakîm’den alınan kuvvetli bir bürhanı, Nur’un Arabî risalesinde yazdım. Ankara’da Yeni Gün Matbaasında bastırmıştım. Fakat maatteessüf Arabça bilen az e ehemmiyetle bakanlar da nadir olmakla beraber, gayet muhtasar ve özet bir surette o kuvvetli bürhan tesirini göstermedi.  Maalesef, o dinsizlik fikri hem gelişti, hem kuvvet buldu. Mecburen, o bürhanı Türkçe olarak bir derece beyan edeceğim. O bürhanın bazı parçaları, bazı Risalelerde tam izah edildiğinden, burada özetle yazılacaktır. Diğer Risalelerde parça parça bulunan müteaddit bürhanlar, bu bürhanda kısmen birleşiyor; her biri bunun bir cüz’ü hükmüne g