Ali Beyte, Seyyidlere düşen

Efendimiz (S.A.S.)  bir hedef göstererek güneşin doğup battığı her yere gidilmesini, İslâmî güzelliklerin  yaşanılarak temsil edilmesini istiyor. Bir İslâmî hüküm ortaya konulduğunda ilk icrâcı Efendimiz (S.A.S.) olurdu. Yani önce kendisinden ve en yakınlarından başlardı. Mesela beş vakit namaz farz ise, üzerine ayakları şişinceye kadar namaz kılardı.  Kan davaları kaldırılmışsa  ilk kaldırdığı Abdülmuttalip oğullarının kan davası olurdu. Faiz yasaklanmışsa  “İlk kaldırdığım fâiz, amcam Abbas’ın fâizi” derdi. Aynen bunlar  gibi eğer güneşin doğup battığı yerlere gidilecekse, en başta Efendimiz’in (S.A.S.)  en yakınlarının  birer tohum gibi dünyanın her tarafına gitmeleri gerekiyordu. Ama düşünelim, hadis-i şerife göre “Efendimizin Mescidinde kılınan bir namaz başka bir mescidde kılınan namazdan  bin kat daha sevaptır.”  Ka’be’de kılınan ise yüz bin kat daha sevaptır. Sevap ise sevap. Bütün tarih, bütün akraba ve taallukların hatıraları ve mezarları, Mekke ve Medine’de.  Şimdi bu insanlar nasıl gitsinler. Fakat mesele hiç de öyle değil.

         Tirmizi hadisine göre, Efendimiz (S.A.S.) bir gün Abdullah Bin Revaha’ya  “Bir birlik hazırla, sefere çık!” buyuruyor. Medine bir şehir  devleti. Sınırlar seriyye denilen askeri birliklerle korunuyor. Abdullah Bin Revaha  birliğini hazırladı, onları gönderdi. “Ben arkadan geliyorum.” dedi. Çünkü o gün Cuma idi. Cuma namazını Efendimiz’in (S.A.S.)  arkasında namazı kılacak büyük sevaplar alacak sonra sefere çıkacaktı. Cuma namazından sonra, Efendimiz (S.A.S.)  kendisini görünce,  “Sen gitmedin mi?”  diye sordu. O da  “İşte sizin arkanızda bir Cuma kılıp öyle gideyim, diye düşündüm.”  deyince  “Sen kaybettin. O sefere çıkanların kazandığına nâil olman için dünya dolusu  infakta bulunsan kazanamazsın.” buyurdu.

         Demek ki, sefere çıkmak, hizmet için hicre