Asabiyet ve Takva

Osmanlı Devleti'nin yıkılması ile Müslümanların hamisi son karakolu da yıkıldı. Müslümanlar sahipsiz kaldı. Perişan oldular. Pek çoğu ya İngilizlerin ya Fransızların ya da herhangi bir Avrupalı devletin sömürgesi oldu. Birinci Dünya savaşında Çanakkale cephesine İngilizler Osmanlı ordusuna karşı savaş etsin diye Hindistanlı Müslümanlardan askerler getirdiler. Müslüman Müslümanla savaş etti, daha ne olsun.   

O yıllardan az bir zaman önce aslında Osmanlı devletinin yıkılmasından daha kötü bir şey oldu. Fransız ihtilaliyle beraber Müslümanları birbirine bağlayan bağlar koptu. Sonra Osmanlı tarih sahnesinden silindi. Çünkü ırk ve milli devletleri öne çıkaran Fransız ihtilali yüzeysel bir etki olarak imparatorlukların çökmesine sebep oldu. Belki Batı dünyası için bu tespit kısmen doğru olabilir. Fakat bu ihtilalin asıl etkisinin görüldüğü Müslümanların yaşadığı coğrafyada kavmiyetçilik ve ırkçılık öne çıktı. Öyle ki milli devletler oluştu. Bir taraftan toplulukları bir arada tutan dini bağlar iyice zayıfladı yerini ırka ait, milletlere ait bağlar aldı.    

Aslında milli toplulukları birbirine bağlayan ırka ait, kabilelere ait bağların varlığı yeni değildir. Bu bağlar eskiden beri de vardı. İbn-ı Haldun bir milleti ayakta tutan birbirine bağlayan bağa “asabiyet” adını verdi. Topluluğu birbirine bağlayan asabiyet ne derce kuvvetli olursa o medeniyet de büyük ve güçlü olurdu. Bu sebeple asabiyetle iktidar arasında doğrudan bir alaka vardır. Fakat bu Fransız ihtilaline kadar -kavim, kabile millet ne derseniz deyin- toplulukların arasındaki bağlar bu derece kuvvetli değildi. Çünkü bu ihtilalden sonra birbirinin ırkından olmayanlar potansiyel düşman oluverdiler. Mussolini, Hitler gibi kendi ırkından olmayanları düşman gören liderler yetişti. Bu etkiyle biz de “Ne mutlu Türküm diyene” dedik, sloganlaştırdık. Bu ırkçı bakıştan dolayı Kürt meselesi halen daha kanayan yaramızdır.