Aslanlar Ayakta Ölür

Bugün 13 Mart…

O aramızdan ayrılalı tam 23 yıl oldu.

Okul adam Hacı Kemal ağabey…

Bir Cuma günü başlar onun ışığa yolculuğu.

Şadırvan Camii’nde abdest alırken bir vaizin gönüllere nüfuz eden sesine koşar.

Kürsüde konuşan genç vaiz, Fethullah Gülen’dir.

“İşte şimdi yıllar yılı aradığımı buldum” der ve bir daha hiç peşini bırakmaz. 

Evini İzmir’e taşır ve hayatını tamamen hizmete adar.

Köy köy, kahve kahve birlikte dolaşırlar.

Artık o hep yollardadır. 

İslami uyanış için İstanbul çok önemlidir.

Sonraki yıllarda açılacak olan pek çok okula öncülük yapan Özel Fatih Lisesi, onun ilk göz ağrısıdır. Her taşında ve tuğlasında gözyaşı ve alın teri vardır. 

Eşraftan olmasına rağmen hiç yüksünmeden yıllarca zenginlerin ayakkabısını çevirir, paltosunu tutar. 

Birisinden talebeler için bir talepte bulunacaksa, bir gece önce ağlayarak “Allah’ım! Beni boş çevirme, beni o insanların yanında mahcup etme” diyerek dua eder.

İstanbul kısmen kıvamını bulup Anadolu’ya açılmak istediğinde önce Doğu’nun sarp yollarına vurur kendini. Yıllarca gelir gider dağlarında karın ve terörün eksik olmadığı sıcak insanların şehrine.

Van Gölü’nün masmavi serinliğinde gönülleri ferahlatan öğrenci seslerini duyduğunda “Oldu bu iş” diye oturup ağlar.

1989’un sıcak bir Ağustos günü yine bir okulun işleriyle meşgul olurken annesinin vefat haberini alır. Koşarak gider, yüzünü açar ve alnından öptükten sonra “Ah anacığım, bana bir şey diyecek miydin? Keşke yanından ayrılmasaydım” diyerek sarsıla sarsıla ağlar. Artık bunaldığı zamanlarda duasını aldığı, beyaz saçların sardığı başını dizine koyup yattığı şefkat abidesi anası yoktur. 

Gayri o, hep yollardadır.

Van’dan Urfa’ya doğru döndürür yönünü. Sonra yine bir serhat şehri