Bir yudum su...

Devesine, yiyecek, içecek ve diğer ihtiyaçlarını yükleyip çölde yolculuğa çıkan bir adam, çölün ortasında bir gencin “Su!.. Su!..  Su!..” diye inlediğini görünce, devesinden inmiş ve kendi suyundan ona su vermiş. Genç suyu içtikten sonra adamı itip kakmaya başlamış. Sonra da deveye atlayıp kaçmaya kalkışmış. Adam arkasından, “Sakın bu yaptığını başkalarına anlatma!..” diye bağırmış.

Bu söz gence tesir etmiş “Acaba bu sözle bana ne demek istedi?” diye düşünmeye başlamış. Sonra da devenin yularını çekip geri dönerek adamın yanına gelmiş, demiş ki: “Sen normalde, bana bağırıp çağıracağına, küfredip hakaretler yağdıracağına, ‘Sakın bunu başkalarına anlatma!’ dedin. Niye söyledin? Anlatırsam ne olur ki?” Adam da şöyle cevap vermiş: “Eğer anlatırsan, bir daha hiç kimse, çölde susuzluktan ölmekte olan kimselere su vermez. ‘Ya elimden her şeyimi alıp beni soyarsa ne yaparım’ der ve oradan geçip gider. Sen böylece hayırlara mâni olmuş ve bazılarının da ölmesine sebep olmuş olursun. İster istemez insanlar çekinirler. Bir de kötü misalin yayılması, pek çok hayırlar ve iyiliklerin yapılmasına engel teşkil eder.”

Gencin yüreğinde yine de iyilikten biraz kırıntı varmış ki,  bu sözleri dinledikten sonra özür dileyip adamın devesini ve eşyalarını kendisine geri vermiş…

Ya koskoca bir Hizmet mensuplarına bir damla suyu yasaklayanlara ne demeli… El-cezâü min cinsi’l-amel (Âhirette veya dünyada verilecek karşılık, işlenilen amel cinsindendir.) prensibine göre her halde karşılığı hüyem hastalığıdır. Hani develer bu hastalığa tutulunca bir türlü suya doyup kanamaz, çatlayıncaya kadar su içmek isterlermiş. Ahirette yalancı zâlimlere verilecek bir ceza da “Şürbe’l-hîm” Yani yalancı zâlimler cehennemde zakkumu yiyecek kaynar suları da içecekler ama hiç susuzlukları gitmeyecek. (Vâkıa Suresi, 56/51-55) âyetler) 

Taberanî ve Beyhakî’d