'Bir zamanlar cemaat vardı'

Beğenin ya da beğenmeyin ama bir gerçek. 

Bir zamanlar bu topraklarda Cemaat vardı…

Bir zamanlar;

zalim destekçilerinin,

hırsız yakınlarının,

münafık alkışçılarının,

küfürbaz sevicilerinin, 

müfteri payandalarının bile ihbar ederken, “temiz yüzlü” diyerek tarif ettiği nurefşan çehreli delikanlıların öncülüğünde yapılan ev sohbetleri vardı.

O mahalle sohbetlerinde okunan iki ayet, üç adet hadis, dört satır tefsir, beş satır pırlanta cümle vardı.

Çaylar eşliğinde içilen sohbet, yudumlanan sevda, hazmedilen dert vardı.

“Abiler burs” derdi sohbet abisi, “abiler burs” derdi ablası… 

“Kurban” derlerdi.. “zekat” derlerdi.. “sadakalarınız” derlerdi.. “abone” derlerdi.. “himmet” derlerdi.. “gezi” derlerdi.. “piknik” derlerdi.. “namaz” derlerdi.. “Pazartesi-Perşembe oruçları” derlerdi.. “okuyun” derlerdi.. “ağlayın” derlerdi.. “Afganistan-Somali, Bangladeş-Etiyopya, Gana-Kırgızistan, Asya-Afrika” derlerdi..

Ne çok şey isterlerdi değil mi?

“Abiler yurt yapmak lazım…”

“Ablalar okuma salonu lazım…”

“Abiler okul lazım…”

“Abiler ev açmak lazım” derlerdi… 

“Abiler, ablalar dert, dert, dert…” derlerdi.

Sohbettekiler, himmet toplantısındakiler belki zorlanırlardı talepler karşısında amma, 

gidip kendileri de görmüştü okulları-yurtları, evleri-salonları...

yüzleri gülmüştü.

Şimdi yerle bir edilen Diyarbakır Sur’da-Şırnak’ta okuma salonlarını, Bitlis’te-Hakkâri’de, Demirci’de-Merzifon’da, Uganda’da-Bakü’de, Buryat’ta-Güney Kore’de… açılan okulları yurtları görünce.. 

hemencecik orada, “daha fazla gayret etmek lazım” derlerdi içlerinden.

Bu topraklarda bir zamanlar Cemaat vardı.

Şimdi küfreden, iftiralara taşıyıcılık yapan, zalimin höykürmelerine goygoy yapanların kızlarını oğullarını hiç tereddütsüz emanet ettikler