Büyük Aşkların Bedeli Büyük Oluyor

Çocukluğumda en çok üşüyen yerim ıslak ayaklarımdı. Uyuştuğu zaman ‘‘Yanan ocağa ya da sobaya yaklaşma.” derdi anam. Yavaş yavaş kanım çözülürdü sıcakta. Sonraları bunun yarı donmak olduğunu öğrendim.

Çocukluğumuzda duvarları yapışkan kederlerle kaplı kerpiç evlerde üşüdüğümüz o günleri düşünerek yürüyoruz yolları. Biz mi yolları yürüyoruz, yollar mı bizim içimizden geçiyor, belli değil.

Kışın soğuğu, doğanın giderek çıplaklığa bürünmesi doruk noktasına ulaştıkça, farkında olmadan biz de o ıssızlığı giyinmeye başlıyoruz.

“Sıcak bir ev mutluluğun yarısı sayılır.” derler ama bu söz kendi vatanında, sevdiklerin yanında olanlar için tabii.

Üşüyen evleri, ağaçları geride bırakarak Semih Bey’in hatıralarına misafir oluyoruz.

Semih Bey gurbetteki evinde bir başına yaşıyor. Hayat dolu bir genç ama hayat onu yormuş. Kırgınlığı ve yorgunluğu sesinin tınısına yansıyor.

“Bu soğuk diyarlara geleli üç yılı geçti.” diyor. “Yalnız başıma yaşıyorum.”

Bugünlerde en çok karşılaştığımız şey dağılmış, savrulmuş aileler olsa da sanki Semih Bey’in sesinde başka bir kırılganlık var.

“Eşiniz, çocuklarınız nerede?” diyoruz.

“Eşim Türkiye’de” diyor.

“Sizinle gelmedi mi?”

“Gelmek istemedi.” diyor. “Hakkını yiyemem. Ben hapiste kaldığım sürece hep geldi, gitti ama hapisten çıktıktan sonra düşüncelerinde bazı kaymalar oldu. Bazı yanlışlıklar olmasaydı biz bunları yaşamayacaktık gibi düşüncelere kapıldı. Zaten iyice de yorulmuştu. Varlıklı bir aile idik. İşim çok iyiydi. Ayda üç-dört milyar para kazanıyordum. 

Birçok evimiz vardı. Çocuklarıma haram yedirmemek için gece gündüz çalıştım. Zorlukları yenmeye çalıştım.

Avukatım, ‘İtirafçı ol. Seni kurtarayım.’ dedi.

Hiç tereddüt etmeden, ‘Seni azlediyorum. Senin gibi bir adamın beni savunmasını istemiyorum.’ dedim. 

Yirmi