Camôes'den günümüze sömürge tarihi

1989’da soğuk savaş dönemi bitti. 18. yüzyılın ikinci yarısında iki düşünür, biri Fransız, Montesquieu; diğeri Britanyalı, Bentham, ticaretin savaşta vücut bulan barbar hissiyatı gemler mahiyette olduğunu dile getirirler.  Luís Vaz de Camões (d. 1524 - ö. 10 Haziran 1580) Portekizli Şair. Lizbon’da dünyaya geldi. Simão Vaz de Camões ve Ana de Sá e Macedo’nun oğluydu, yüksek Portekiz soylularından Vimioso ve Da hanedanı üyesi. Avrupa şairlerinin ve destanlarının ilham kaynağı. Lirik şiirin üstadı. Bir Homeros, bir Dante muhakemesinde… Tesiri belki daha geniş.

Os Lusiadas asırları aşan eseri. Portekiz ‘in deniz seferleri ve fetihlerinin ruhunu veren lirik şiirlerin şairi. Vasco da Gama’nın Hint Adaları’na giden deniz yolunu keşfetmesini anlatıyor. Destanlarıyla tarihi yeniden yazıyor. Luís Vaz kolleksiyonu ise kayıp. İyi bir coğrafyacı ve edebiyatçı. Aynı zamanda asker. Hayatının bir kısmı deniz seferlerinde geçer. Zaman zaman canını zor kurtarır. Sofistike bir şair. Rönesans’a çok öncelerden zemin hazırlayanlardan. 17 yıl kaydı tutulmayan Hint maceralarında geçer ömrü. Şiirlerinde sık sık kötü şansından ve karşılaştığı adaletsizliklerden şikâyet ettiği için orada bir servet kazanmadı. Doğu'dayken, bir veya iki askeri deniz seferine katıldı ve destanında ima ettiği gibi, Mekong Deltası'nda gemi enkazına uğradı. Doğu‘daki yıllarının, o zamanlar Afrika'dan Japonya'ya dağılmış binlerce Portekizlininki gibi olduğu varsayılabilir; dediği gibi, hayatta bir servet edinemedi. Luís de Camões, 10 Haziran 1580’de Portekiz’in Lizbon kentinde mutlak yoksulluk içinde öldü. Bazı biyografi yazarlarına göre, Camões’in kefen görevi görecek bir çarşafı bile yoktu. Sığ bir mezara gömülecekti. Daha sonra, 1594’te Dom Gonçalo Coutinho, şu sözlerin kazındığı bir mezar taşı yaptırdı: “İşte, zamanının Şairler Prensi Luís de Camões yatıyor. Fakir yaşadı ve böylece öldü.”