[Dr. Selim Koç] Garip mi Kaldın?

Ne gariplikler ne gurbetler ne hicranlar yaşadık şu son dönemlerde. Vatandan garip, anadan babadan, dostlardan, arkadaşlardan ve akrabalardan garip. Sevdiklerimizden, canımız ciğerimiz evlatlarımızdan garip… 

Yıllardır omuz omuza hizmet ettiğimiz milletimizden ve hizmetlerimizden garip…

İç içe ne gurbetler, ne zulümler ve ne gadirler… 

Mülk cihetiyle baktığımızda nice acı ve ıstırapları barındıran bu gurbetler/hicranlar, melekût cihetiyle bakıldığında bağrında nice hayırlar ve güzellikler bulundurur. Nurlu beyanlarıyla basar ve basiretimizi melekût alemlerine açan ve bizi daima Rabbimize, O’nun rızasına ve ebedi ahiret yurdunu kazanmaya yönlendiren Rehber-i Ekmel Efendimiz (aleyhissalatü vesselam), bu ağır imtihanlarında garipleri yalnız bırakmaz, verdiği/vereceği müjdelerle sahip çıkar; onları dik duruşlarıyla takdir eder ve özellikle misyonlarına dikkat çeker.  

Gariplerin kimler olduğu meselesi farklı zamanlarda Allah Resulü’ne sorulmuş ve o da her defasında onların farklı özelliklerine dikkat çekerek onlara müjdeler vermiş ve iç yangınlarına su serpmiştir. Fakat bu özellikler birbirinden ayrı ve uzak vasıflar değil birbirini açan ve tamamlayan sıfatlardır. 

Bir defasında Allah Resûlü’nün sohbetlerinde gurbet konusu açılınca şöyle buyurur: “İslâm garip olarak başladı ve başladığı gibi tekrar garip olarak dönecektir. Gariplere müjdeler olsun.” Kendisine; ‘Ya Resûlallah! Garipler kimlerdir?’ diye sorulunca, ‘Kabilelerinden/ailelerinden/vatanlarından koparılanlardır!’ buyurur.” (İbn Mâce, Fiten 15 (3988); Dârimî, Rikâk 42 (2797); Ahmet İbn Hanbel, Müsned, V/296; Hadisin farklı rivayetleri için bkz. Müslim, İman 65 (145); Tirmizî, İman 13 (2629)) 

Hadîs-i şerifin Arapça metninde geçen “en-Nuzza’ ” kelimesi “nâzi’  veya