El atına binen tez iner

İşte Ahmet Dönmez'in tr724 yayınlanan o yazısı:

“Atı alan Üsküdar’ı geçti”, bu referandumun konsantre arsızlık drajesiydi. Satır arasından, müztehzi kıkırdamalarla “Zııttt Tokai” ünlemleri duyuluyordu. Arkasından AGİT ve Batı’ya hitaben gelen “Sür eşşeğini Niğde’ye” de o drajenin şişirilip yanakta patlatılmış haliydi. “Gel onu benim külahıma anlat” vecizesini de katarsak aslında referandumun özeti ortaya çıkıyor. Bütün bu jargon bize bir şey çağrıştırıyor: “Ne sihirdir ne keramet; el çabukluğudur marifet.”

Türkiye’nin değişik seçim bölgelerinden gelen videolarda net olarak gördük o el çabukluklarını. At sahibine göre kişner; bunlar da hoyratça ve umarsızca ama darphane gibi de hızlıca mühür basıyorlardı. Türkiye’nin ‘hayır’ tarafı “Bağla atını, ısmarla Hakk’a” naifliği ile hareket ederken birileri de dört nala haydutluk peşindeydi. Ne de olsa alışmış kudurmuştan beterdi. Atın ömrü arpadan olsundu. Yeni Türkiye ne de olsa mızrağın çuvala sığdırılması gibi gereksiz ve zaman kaybı uğraşları ortadan kaldırmıştı. Oy çuvalıyla mızrak taşısan ne olurdu ki! 

İyi ama buna rağmen neden bazıları 16 Nisan gecesi attan düşmüş gibiydi? Suratlar 15 Temmuz gecesi bile o kadar endişeli, o kadar asık değildi. Çünkü referandum haritası başka bir şey söylüyor. Atı alan Üsküdar’ı geçti, geçti ama oymak beyi mi atı kaçırdı yoksa at mı ‘oynak beyi’ni kaçırdı göreceğiz. Abdal ata binince bey oldum sanır, şalgam aşa girince yağ oldum sanırmış. Manzara Erdoğan’ın sunduğundan farklı olabilir. Bu memleketin ‘Akdeniz’e bir kısrak başı gibi uzanan’ tarafları pek bir huysuz. Hatay’dan başlayarak İzmit’e kadar bütün sahil şeridi, Tayyip Erdoğan’ın tek adamlığına ‘hayır’ dedi. Aynı şekilde Doğu sınırı da zaten karşısında. At, biniciden huylanmış vaziyette. 2003 yılında Erdoğan’ı sırtından atan Cihan gibi giderek hırçınlaşıyor. Allah sonunu benzetmesin. Cihan’ı kastediyorum. Sonuçta bu m