[Harun Tokak] Gözlerimi Yummuş Türkiye’yi Düşlüyorum

Yine yollar bizi çağırıyor.

Bir mart sabahı evimizin önüne kapalı bir kamyonet gelip duruyor.

Paketler, eşyalar bir bir sıraya giriyor.

Vefalı dostlar, karıncalar gibi, göz açıp kapayıncaya kadar taşıyorlar.

Araba yükünü alıyor.

Kadim dostlara, acı-tatlı hatıralara, her karşılaştığımızda gülümseyen komşulara, her gün gelip geçtiğimiz sokaklara, sevimli torunlarım İhsan’a, Gülden’e, İpek’e, parkta oynayan çocuklara veda ediyoruz.

Sabaha kadar parkı bekleyen lambalara, çimenlerin üzerinde rızkını arayan kumrulara, ne zaman baksam köy tarlamızdaki palamut ağacına benzettiğim parkı bekleyen görkemli ağaca veda ediyoruz.

Ramazan kapıda.

Sayılı günler var.

Ramazanlar bizden uzaklaşıyor mu, yakınlaşıyor mu bilmiyorum. 

Ramazan’ı, Ramazan yapanın toplu teravihler, tekbirler, salavatlar, iftarlar, sahurlar, mukabele olduğunu düşündükçe yeni gurbetimize sanki Ramazan gelmeyecekmiş gibi hüzünleniyorum. 

Gidiyorum demekle gidilmiyor. Giden sadece bedeniniz oluyor. Ruhunuz, aşinası olduğunuz yerlerde kalıyor. Neylersin ki gitme vakti gelince de gitmeniz gerekiyor. Sanki en yakın dostlarınızın gözleri bile, “ne zaman gideceksiniz?” diyor gibi geliyor. “Burada iyi idik” diyenlerin sözleri bile iğreti geliyor insana.

Bu kaçıncı göç!

Çocukluğumda köyümüze ilk gelen otobüsün önünde, ‘Ömür biter, yol bitmez!’ yazıyordu.

Ş