[Harun Tokak] Nisan Yağmuru

Kuzey ülkelerine bereketli nisan yağmurları yağıyor.

Her bir şey biteviye ıslanıyor. Deniz suları da bu yağmurla yıkanıyor.

Gökten bereket yağıyor.

Eskiler nisan yağmurlarını zemzem diye tabir ederlermiş. 

Kuraklık kıtlıktır. Kuraklık karanlıktır, kabustur. Kuraklık, toprağın ölmesi, otların yanması, ağaçların kurumasıdır. Kurdun-kuşun, koyunun-kuzunun susuz kalmasıdır.

Benim gibi köy çocuğu olanlar çok iyi bilir kuraklığın ne demek olduğunu. Boy vermemiş,  bodur kalmış ekinler, yetim çocuklar gibi bükerler boyunlarını. Koca koca ağaçlar bile baygın bakar, otlar gazele döner, çobanlar çaresiz kalır ve  “Ah su! Neredesin, neredesin?” diye inler dağlar taşlar. Rahmetin parmak uçları kuyular, kovalar, kırbalar, bakraçlar ve taslar tın tın öter susuzluktan. 

Yüzü asık olur toprağın…

Gülmeyi çoktan unutur, çatlar yüzü, yarık yarık olur.

Susuz kalır dereler…

Dingin çeşmelerin oluklarında donar damlalar.

Toprağın yarıklarından  alevler fışkırır.

Bir yalnızlık ve bir terk edilmişlik sarar her bir yanı.

Sular  terk eder, sular derinlere iner, sular insanoğlundan kaçar sanki…

Günler geçer, yüzü gülmez toprağın… 

Tarlalarda kurur ekinler…

Günler, aylar geçer bulutlar ağlamaz olur.

Yerkürede her bir şey bırakıp gitmiş gibi bir olur.

Yıldızlar daha uzaklara, bulutlar daha yükseklere gitmiş gib