Hayat Sürgünü Sona Eren Muhacir Öğretmen Yasin

Erzincan’a söyleşiler içim gittiğim zaman tanışmıştım Yasin’le. O zamanlar üniversiteli olup kendisinden daha genç üniversitelilere rehberlik yapıyordu. Anılarımda hoş izler bırakan bir sosyal, din, tarih sohbeti yapmıştık...

Sonra aradan yıllar geçti. Ben Fransa’ya geldikten bir yıl sonra Yasin de bu ülkeye gelmişti. Ben ilk anda çıkartamadım ama o kendini ve Erzincan hatıramı canlandırarak tanıttı kendini. 

Yasin üniversiteyi bitirdikten sonra Senegal'e, oradan Gine’ye daha sonra da Mali’ye öğretmen olarak hicret etmiş. 

Ama her yerde olduğu gibi kem ve haset nazarlar sonunda bulunduğu ülkeye de baskılar yapmaya başladılar. Sermayesi hamaset olanlar yeni bir medeniyet inşa etmek uğruna ömürlerini feda edenlerin bin bir zahmet ve fedakarlıkla açtıkları okulları kapatmaları veya kendilerine devretmeleri karşılığında fakir ülkeye rüşvet teklif ettiler. Bu rüşvetin içerisinde İstanbul belediyesinin eskimiş 50 otobüsü de vardı.

Yasin Fransız yetkililerle oturum mevzuları için yaptığı mülakatta memur onun hikayesini dinledikten sonra, ''nasıl oluyor da 20 yılı aşkındır bulunduğunuz ülkenin en iyi okulu haline gelip, en üst düzey devlet adamlarının çocukları okuduğu bu kurumu 50 otobüs karşılığı kapatırlar? Nasıl bir vefasızlık bu?' diye sorunca Yasin de Fransız’a, ''hadi sıfır model otobüsler olsa yine anlayacağız da bir de ikinci el arabalara bizleri satmazlar mı... İşte o bize fena dokundu'' der. 

Fransız memur bu cevap karşılığı uzun uzun gülme krizine tutuluyor.