'İnsanı deliye çeviren ifadeler'

Yirmi Dördüncü Söz’ün başına Üstad Bediüzzaman Hazretleri dikkat çekici bir not koymuş: “Şu Söz ‘Beş Dal’dır. Dördüncü Dal’a dikkat et. Beşinci Dal’a yapış çık, meyvelerini kopar al.” Kur’an-ı Kerim’de de güzel söz, kökü yerde sabit dalları göklerde, semaya ser çekmiş bir cennetin tubâ ağacı gibi; kötü söz de hiçbir yerde kararı olmayan pis bir ağaç gibi tasvir edilmiştir. (İbrahim Suresi, 14/24-26) 

Mecaz, kinaye temsil ve istiâre gibi edebî sanatları nazara almayan Zâhirî Mezhebi mensuplarının hoyrat ve kaba anlayışlarına benzer şekilde 1971’de İzmir Sıkıyönetim mahkemesinde 54 kişilik davada din düşmanı bir savcı, iddianâmesinde Üstadın bu benzetmesi için “İnsanı deliye çeviren ifadeler” diyor hakaretler yağdırıyordu. Hem bu ifadelerin, devletin temel nizamlarını dini esaslara uydurma maddesi olan 163. Madde ile ne ilgisi olabilirdi, o ayrı mesele… Bu süreçte olduğu gibi bu Hizmet ve mensuplarına materyalist düşüncede olan savcılar ayrı bir şekilde, sağcı savcılar ayrı bir tarzda saldırıyorlardı. 

Mahkememizin ilk savcısı sağcı hâkimlerle kavga etti. O heyet lağvedildi. Yeni bir heyet geldi. Bu heyetin savcısı da güya sağdandı ama iddianamesinde bize saldırıyor ve “Bunlar şeriatı getirecek, ülkeyi ortaçağ karanlıklarına götürecek iddiasında bulunuyor, hemen arkasından da “Bu ülkeyi ancak milliyetçilik ve Kur’an kurtarır.” diyordu. Sanki Kur’an ve şeriat yani İslam prensipleri, farklı farklı şeylerdi. Bunların hazırladıkları iddianame değil; kendi dünya görüşlerinin ifade alanıydı. Baskın yapılan toplantı sırasında Lem’aların Kuddus ismi mi okunmuş yok, Kuddüs isminin Lem’aları mı okunuyormuş? Öyle olsa ne olur, böyle olsa ne olur? Bunların devletin temel nizamlarını dini esaslara uydurmakla ne alakası olabilir? Allah rahmet eylesin Turgut Özal geldi de bu 163. Madde belası