Küheylanlar Gibi Koşunuz

Koşarken tırnaklarıyla kıvılcımlar saçan
                       küheylanlara da yemin ederim ki… (Kur'an:100/2)
Önden giden atlılar…
Bir grup adanmışlar topluluğu onlar.
Geride toz duman bırakarak, geceleri kıvılcımlar saçarak durmadan koşanlar. Kendilerini bütün bir insanlığa adamışlar.
 
1970’l yılların sonunda Turgutlu’da bir iş adamının evinde toplantı yapan Hocaefendi odanın dolmadığını görünce; “Şimdi bir salonu dolduramıyorsunuz ama bir zaman gelecek, stadyumlara sığmayacaksınız” diyor.
  Daha birkaç sene öncesine kadar ülkemizde çok anlamlı, çok değerli programlar oluyordu.
Stadyumlara sığmayan Kutlu Doğum ve Türkçe Olimpiyatları gibi programlar başta olmak üzere hepsi güzel, hepsi anlamlıydı. Unutamadığım programlardan biri de hemen bütün illerde yapılan
‘’Önden Giden Atlılar” programıydı.
Birkaç şehirdeki programlara ben de katılmıştım.
Unutamadığım şehirlerden biri de Elazığ’dı.
Elâzığ’ın ne kadar tanınmış işadamı ve siması varsa oradaydı. Rengârenk bir korodan İstiklal Marşımızı dinlerken tüylerim diken diken oldu. Siyah, sarı, beyaz, çekik gözlü envai çeşit milletten çocuklar hem Türkçe konuşuyorlar hem de marşımızı bizimle birlikte en içten nağmelerle söylüyorlardı.
Koşarken çatlayan ve Harpu’un yamaçlarında yatan küheylan Cengiz Demirel'in anne babası da salondaydı.
Gecenin sonunda ömürlerinin baharında evlatlarını gurbetlere gönderen Anne ve Babalar çıktı sahneye.
 Asıl en büyük fedakârlığın, bu isimsiz kahramanlara ait olduğunu fark ettim. Kim bilir evlatları için ne hayaller kurmuşlardı. En çok iht