Kültürel Kimliklerimiz, Evrensel Aidiyetlerimiz

Arapçada 'kimlik' kavramı, meyveleriyle birlikte tüm ağacı ifade eden bir çekirdeğe benzetilerek bir şeyin özü ve hakikati anlamında kullanılmıştır. İnsanın kimliği ya da başka bir deyişle kültür yahut medeniyet, bunun özü ve hakikatidir.

 

İnsanı, yani kendimizi tanımak, bilmek; zayıflıklarımızı, sonsuz ihtiyaçlarımızı, arzularımızı ve hırslarımızı fark etmek, aslında gücü ve saltanatı sonsuz olan Rabbimizi tanımaya yöneliştir. Her an, insana ve varlığa tecelli edenden bihaber yaşamak, asıl körlük ve cehalet değil de nedir?

 

Kimlik gelişimi, ana rahminde başlar. Annenin dinlediği müzikler, yedikleri, içtikleri, okudukları, izledikleri, çevresi; kısaca annenin yaşadıkları, çocuğun karakter gelişimine tesir eder. Hayata geldikten sonra kimliklerimizi, içinde bulunduğumuz aile başta olmak üzere, okul, akrabalar, arkadaşlar, yani çevremizin etkisiyle geliştiririz. Kimliklerimizi bu etkenlerin tesiri altında inşa ederiz. İnsan, dil, düşünce, tarih ve toplum, kimliklerimize şekil verir.

 

Pek çok kimliğimiz vardır. Nefsimize bakan kimliğimizde, sadece bizim bildiğimiz bir benimiz bulunur. En yakınımız bile bu kimliğimizi tam anlamıyla bilemez. İçimizde zaman zaman uçurumlar, cehennemler kaynar, zebanilere rahmet okutturur. Zaman zaman da bahar esintileri ve meleklerle atbaşı bir ben yaşar içimizde. Çoğumuz iç fotoğrafımızı çekemeyiz, tanımlayamayız. Faust ve Mefisto içimizde hep savaşıp dururlar.

 

Peygamberimizin enfes tanımlamasıyla, bir savaştan dönerken arkadaşlarına söylediği şu sözler, insana dair birçok sır verir:

 

“Şimdi asıl büyük savaşa, kendimizle, nefislerimizle mücadeleye dönüyoruz.”

 

Kimlik Maskelerimiz

 

Eşimize, çocuklarımıza, anne-babamıza ve akrabalarımıza takındığımız bir karakter, bir kimlik maskemiz vardır. Her biri bizim farklı yönlerimizi, yüzlerimizi  iyi tanır. Bizi tanımlarken şefkat, öfke, yardımseverlik, mülayemet, kırıcı olm