Minberlerin yetim kaldığı dönemler

İmam Hatip’te eğitim gördüğümden hayatımda pek çok defa minbere çıkıp hutbe okudum. Hatta ilk hutbeye biraz da babamın ayarlamasıyla köyümüzün camisinde çıktım. 16 yaşında var mıydım bilmiyorum. Caminin ruhani atmosferi hala zihnimde aklımda ve hatırımdadır. Hutbe esnasında babama gözüm iliştiğinde onun asil ve ciddi duruşundan destek alırdım. Hutbe bitince dağın yamaçlarından aşağı rüzgârın kollarına bırakmışım gibi kendimi rahat ve hafiflemiş hissederdim.  Hutbenin basamaklarından inerken sanki bulutlara başım değecek gibi olurdu.  Hutbe, hitabe böylece daha o yaşlarda hayatımda iz yaptı. Halbuki hiçbir zaman “görevli” olarak minberden hutbe okumadım. Fakat gençlik dönemimde hutbeyle, minberle tanışmam aklımda ruhumda derin izler bıraktı. Bu nedenle nerede hutbeyle alakalı bir şey duysam veya okusam hep dikkatimi çeker. 

Çünkü sonra gördüm ve anladım ki, minber ve hutbe, bulunduğu Müslüman toplumun durumunu, halini, vaziyetini yansıtan bir parametredir, göstergedir. Peygamberimiz (sav) Mekke’de değil Medine'de hutbeye çıktı. Çünkü açıktan toplanıp dinlemenin Mekke'de olması mümkün değildi. Düşmanların şerrinden uzak böyle bir cemaat ancak Medine'de oluştu. Çünkü bir keresinde Peygamberimiz (sav) Kabe’de toplanan kalabalığa bir taşın üzerine çıkarak konuşan ve sonrasında onlardan zarar gören Ebu Zer’e: “Şimdi sen köyüne git Ya Ebu Zer. Zuhurumuzu (ortaya çıktığımızı) duyduğun zaman gel katıl. Şu an bizim için zararlısın” dedi. Minberde hutbe demek Medine demekti, cemaatin kalabalıklığı demekti. Peygamberlik (sav) atlasını tarif eden Bediüzzaman Hazretleri'ne göre de Medine minberdi Mekke de bir mihraptı:

“Evet, o bürhanın şahs-ı mânevîsine bak: Sath-ı arz bir mescid, Mekke bir mihrab, Medîne bir minber; o bürhan-ı bâhir olan Peygamberimiz Aleyhissalâtü Vesselâm bütün ehl-i imâna imam, bütün insanlara hatip, bütün enbiyâya reis, bütün