Müslüman Saati

Şimdi olduğu gibi, eskiden yeni gün gece saat 12’de başlamazdı. Akşam namazının girmesiyle yeni gün başlamış olurdu. Saat sistemimiz değişince Ahmed Hâşim Dergah Mecmuasında, 1921’de şöyle bir yazı yazmıştı:

Yeni saat, Müslüman evinin mahzun şaşaalı dakikasını dağıttığı gibi 24 saatlik yabancı günün getirdiği maişet şekli de bizi, fecir aleminden mehcur (terkedilmiş) bıraktı. (Bizim ziyade başlayıp ziyade biten on iki saatlik bir günümüz vardı.) Fecir saati, Müslüman için rüyasız bir uykunun nihayeti ve yıkanma, ibadet, neşe ve ümidin başlangıcıdır. Müslüman yüzü, kuş sesleri ve çiçek kokuları gibi FECRİN  en güzel tecellilerindendir. Kubbe ve minareleri, o alaca saatte görmemiş olan gözler, taşa en ilâhî mânâyı veren o akılları hayran eden mimariyi anlamış değillerdir. Esmer câmiler, fecirden itibaren semâvî bir çini ile kaplanır ve İslam Ustalarının nâtamam eserleri o saatte tamamlanır. Bütün mabedler içinde, güneşten ilk ziya alan, CÂMİ’dir. Bakır oklu MİNARELER  güneşi en evvel görmek için havalarda yükselir. Şimdi heyhat, ESKİ  SAAT ile beraber akşam da bitti, fecir de bitti. Bir çoklarımız için fecir artık gecedir ve bir çoklarımızı güneş, yeni bir uykunun ateşlerinden, eller kilitli, ağız çarpılmış, bacaklar bozuk, çarşaflara dolaşmış kıvranırken bulur. Artık geç uyanıyoruz, çünkü hayatımıza sokulan yeni ve fenâ günün eşiğinden çömelmiş, kin, arzu, hırs ve haset sürülerinin bizi ateş saçan gözlerle beklediğini biliyoruz. Artık fecri yalnız kümeslerimizdeki dargın ve mağrur horozlara bıraktık.”

Bu yazı Falih Rıfkı’ya  (Atay’a) ithaf edilmiştir. Nihat Sami Banarlı bu yazı için yaptığı değerlendirmenin sonunda şunları yazıyor. “Acaba Ahmed Haşim, bu yazdıklarının zıddını yazmaya mecbur olmadan, mecbur edilmeden öldüğü için, Falih Rıfkı’dan daha mı bahtiyardır?”