Nazlı Bir Kelebekti Uçtu

Kuzey ülkelerinde bol yıldızlı bir İskandinav gecesi…

Palmiyelerin altında ilkbahar doğuyor.

Gözlerimizin önünde yeni bir dünya gelişiyor.

Badem ağaçlarının beyaz aydınlığı bizi mütevazı bir eve taşıyor.

Bahar çiçeklerinin aydınlığında dinlenen evde birkaç muhacir aile bizi karşılıyor.

Hepsi başka yerlerden gelmişler, buralara. Gurbette birbirleri ile hayata tutunmaya çalışıyorlar.

Adının Azer olduğunu öğrendiğimiz gencin aksanından Azerbaycanlı olduğunu anlıyorum.

“Hangi şehirdensin?” diyorum.

“Sumgayit.” diyor.

Ceyranbatan Gölü’nün kıyısındaki bu şirin şehrin hazin bir hikayesinin olduğunu daha önce duymuştum ama Azer’den yeniden dinliyoruz.

“Sum ve Ceylan birbirlerine delicesine aşıktır.

Ceylan yürüyüşü, salıntısı güzel mi güzel, gözleri sürmeli bir ceylandır.

İki sevgili sıcak bir yaz günü büyülü gölün kıyısına gidiyorlar.

Hava oldukça sıcaktır.

Gölün güzelliği el edip duruyormuş Sum’a.

Sonunda Sum, gölün güzelliğine dayanamıyor ve bırakıyor kendini buz gibi sulara.

Göl omzuna aldığı bu delikanlıyı uzaklara, çok uzaklara götürüyor.

Ceylan arkasından bağırıyor.

‘Suuum! Gayyyt! 

Sum! Geri gel!’

Sum, bir müddet sonra gözden kayboluyor.

Ceylan arkasından bağrını başını yoluyor ama Sum bir daha geri gelmiyor.

Ardı sıra Ceylan da atıyor kendini serin sulara…

Birbirini seven iki insan, aşklarının akşamında kayboluyorlar efsane gölde.

O günden sonra şehrin adı Sumgayit oluyor.

Göl de Ceyranbatan adını alıyor.”