Pınar başından İrfan pınarına

Ege Bölgesinin bir köyünden gelmişti. Mütevazi bir kiralık evde kalıyor ve İzmir İmam-Hatip Okuluna devam ediyordu. Sınıf arkadaşlarından bazıları Kestanepazarı Cami bitişiğindeki İmam-Hatip Derneğinin Yurdunda kalıyorlardı. Fakat o yurtta öğrenci olmayanların yatakhanelere girmesi yasaktı. Yurdun duvarında  “Bu yurdun öğrencisi olmayanın girmesi yasaktır” diye bir ihtar yazısı da mevcuttu. Buna rağmen o, çok sevdiği ve takdir ettiği arkadaşları ile yatakhaneye giriyor; sonra da mütalaa sınıflarına gidip ödevlerini yapıyordu. Yurda yeni gelen müdür, çok disiplinli ve dikkatliydi. Müdür odası da yatakhaneye çıkan her iki merdiveni de gören bir noktada idi. Müdür Bey onu merdivenden inerken gördü ve yanına çağırdı. Kendisine yasak levhasını gösterdi. O da derin bir utanç içinde yüzünü yere eğdi. Bu asil hali Müdür Beyin rikkatine dokundu. Sonra dedi ki:  “Ama sana yasak yok. Her zaman girebilirsin!”  Bu şefkatli söz, onun ruhuna işledi. Artık ondan sonra özelde Kestanepazarı Vaizi, genelde bütün Ege Bölgesinin umumî vâizi olan Müdür Beyin  hiçbir vaaz ve hutbesini kaçırmadı hepsine de katıldı.

O günden itibaren Hocaefendiye  karşı bağlılığı arttı. İmam-Hatip Lisesini bitirince, Pınarbaşında bir camiye tayini çıktı. Orada Deniz Gezmiş grubundan bir genç vardı. Materyalist görüşlere sahipti. Camiye gelen imamlara sorduğu şüphe ve tereddüt dolu soruları ile perişan etmişti. Bu sorulara karşı hiçbir hazırlığı olmayan imamlar ne diyeceklerini bilemiyorlardı.

O, imam olarak gelince, aynı soruları sormaya başladı. Soruları soruyor ama o, gülümseyip “Bunların hepsinin cevabı var; sakın yok zannetme” diyordu. “Peki öyleyse niye söylemiyorsun?”  sorusuna da “Zamanı var” diye geçiştiriyordu. Bir Cuma günü izin alıp ona da “Haydi gidelim” diyerek onu Bornova Camiine vaaza götürdü. Vaazdan sonra İmam Odasına girdiler. O  hemen sorduğu soruları Hocaefendiye sormaya başl