Şerif Ali Tekalan - Uberci

Londra’da kahvaltıya davetli olduğumuz arkadaşımızın evine gidecektik. Uber çağırdık. Yolda giderken, Uber şoförü ile tanıştık. Nereli olduğunu sorduk, kendimiz nereli olduğumuzu söyledik. Adrese gelince arabadan indik. Ben şoföre, “Buyrun siz de gelin“ dedim. O da bana “Nereye, niçin?” diye sormadı. Arkadaşımızın evine çıktık. Kapı açılınca kapıda arkadaşımız ve eşi bize “Hoşgeldiniz” diyerek buyur ettiler.

Misafirimizi masanın başına oturması için davet ettik, biz de oturduk. Kahvaltı masası gayet güzel hazırlanmıştı. Şoför bize, “Böyle bir şey ilk defa başıma geliyor” dedi. Ben, “Bu arkadaşımız bizi kahvaltıya çağırdı, sizin de kahvaltı yapmamış olacağınızı düşünerek samimiyetle sizi de davet ettim’’ dedim.

“Böylece hep beraber tanışırız diye düşündüm. Bizi kırmayarak davetimizi kabul ettiğiniz için de özellikle teşekkür ediyorum“ dedim. Şoför, “Ben telefonumu unutmuşum’’ diyerek arkadaşımızın telefonunu rica etti. Ben de “Herhalde acil bir yeri arayacak, onun için istiyor’’ diye düşündüm.

Telefonu eline alıp YouTube’u açtı ve kendisinin içinde olduğu bazı reklam kayıtlarını gösterdi. Sonra da bize, “Ben Bengaldeşliyim. Londra’da da  Bengaldeşlilerin kurduğu bir televizyon var. Ben bu televizyonun reklam yüzüyüm. Dolayısıyla Londra’daki bütün Bengaldeşliler beni tanır“ dedi. Kayınpederi de Amerika’daymış, arada bir ailecek onları ziyarete de gidiyorlarmış. Kahvaltıdan sonra çok memnun olduğunu söyledi ve ayrıldı.

Aradan 7-8 ay gibi bir zaman geçti. Ben tekrar Londra’daydım ve bir arkadaşımız beni akşam yemeğine davet etti. Ben bu şoförü de davet ettim. Sağ olsun, o da bizi kırmayarak geldi. Davete gelen diğer arkadaşlarla tanıştı. Ev sahibi arkadaşımız onunla samimi bir arkadaşlık kurdu ve şu anda düzenli görüşüyorlar, ben de arada bir hatırlarını soruyorum.

Aslında bu ve benzeri insani ilişkiler hemen her ortamda, karşıdaki insanın zamanının müsaitliğine göre başlatılıp geliştirilebilir. Bu durum hayatın hemen her safhasında, nezaketle, güzel bir fırsatı değerlendirmek