'Yanında olamamak kahrediyor'

Babalar gününde gurbetteki odamda bir başıma otururken telefonum çalıyor.

Telefondaki ses, “Müsaitsen yanına gelmek istiyorum.” diyor.

“Bekliyorum.” diyorum.

Çok geçmeden geliyor o sesin sahibi.  İri yarı, polat ruhlu adamın yüzü bir acı harmanı… Bir derdi olduğu her halinden belli. Daha oturur oturmaz, “Babam Türkiye’de çok hasta, ama ben gidemiyorum.” diyor.

Bir onun değil on binlerin derdi bu.

Size biraz tuhaf gelebilir, ama bu günlerde benim en büyük tesellim anne-babamın hayatta olmayışları. 

Yürekleri dayanmazdı, dayanamazdı. Bana en ihtiyaç duydukları bir zamanda başlarında olamazdım.

Babamı tam yirmi dört yıl önce bir yaz günü bu yılki babalar günü olan 16 Haziran'da toprağa vermiştim.

O gün bugün babasızım ben. 

2015 yazında da anamı kaybettim.

Köydeki kerpiç evimiz bütün bütün ıssızlaştı.

Şimdi baba ocağımdan çok uzaklardayım. Ne zaman dönerim bilemiyorum ama sanki babam ve anam hep orada o kerpiç evin önünde öylece duruyorlar gibi gelir bana. Sanki hiç ölmemişler ikisi birden beni bekliyorlar.

Babam hayatta iken ikisi birlikte karşılar, iki birlikte uğurlarlardı beni. Her ayrılıkta hep aynı sahne yaşanırdı. Anam yanaklarına usulca süzülen yaşları beyaz yaşmağının ucuyla silerken, babam, “Yine başladın, ölüme gitmiyorlar ya!” der, metin durmaya çalışırdı.

O hep metin görünen babam için, “Oğlum baban siz gittikten sonra camın önüne oturdu ağladı.” derdi anam.

Bilirim öyledir babalar içten içe alevsiz, dumansız yanarlar. Evlatlar, baba olmadan nereden bilecekler babaların nasıl yandığını.

Babamın vefatından sonraki ilk bayramda köyümüze birkaç dostumla birlikte gitmiştim. Anam o bayramda kerpiç evin önünde tek başına karşıladı bizi. 

Babam yoktu. 

Anam kapının