Ziyaret Notları: İstikbale Dair Ümitlerimiz

Geçtiğimiz hafta sonu aralarında birkaç profesörün de olduğu bir heyet Hocaefendi’nin bulunduğu salona giriyor. Onlarla sohbetinde Hocaefendi, “Hepinizi çok canlı, dipdiri gördüm” diyor. Ve ardından her zamanki mahviyet ve tevazuu ile sözlerine şöyle devam ediyor: “Ben hariç…”

Hocaefendi’nin üslubunu bilenler, bu son cümlenin ayrı bir mana taşıdığını hemen görürler. Bu ifade ile Hocaefendi ümitsizlik içinde olanlara, hayat emaresi göstermeyenlere hitap ediyor aslında… Belki de bu ruh haletinde bir sima gördü ve onun şahsında hepimize, “Biz ilk günden beri bir ümit cemaatiyiz. Ye’se (ümitsizliğe) kapımız sürmelidir” mesajını vermek istedi.

Bu ağır musibet döneminin en başından beri Fethullah Gülen Hocaefendi’ye yaptığım ziyaretlerde şu iki hususa özellikle şahit oldum. Hocaefendi, bu musibete hep “kadere rıza göstermek” istikametinde baktı ve daha evvelki hizmet temposu nasılsa o şekilde programlarına devam etti. Türkiye’de Hizmet insanlarının yaşadıkları eziyetlerin ağır yükü altında sağlığı bozulmasına rağmen… 

Profesör Suat Yıldırım’ın çok güzel bir ifadesi ile Hocaefendi hayatı boyunca, meyvesini devşirmeyeceği ağacı dikmeyi göze almış bir bahçıvan gibi sabır ve tevekkül ile hareket etti. Kırk üç sene önce, Türkiye yine bir kaos içinde iken Hocaefendi “Sızıntı” dergisine yazdığı “Ümit” başlıklı başyazıda şöyle diyor:

“Ümit her şeyden evvel bir inanç işidir. İnanan bir insan ümitlidir ve ümidi de inancı nispetindedir… Ümit, azim ve kararlılık; iman dolu bir kalbe girince beşeri normaller aşılmış olur… Ümit insanın kendi ruhunu keşfetmesi ve ondaki iktidarı sezmesinden ibarettir… Iman ve ümidin dasitani (destansı) bir hal alması vardır ki, inancın derecesine göre, onu elde eden kainata meydan okuyabilir elli bin defa çarkı/düzeni bozulsa sarsılmadan yoluna de