Bu zamanda iktisad / Arefe günü 1000 ihlas

         Üstad  Hazretleri, helal ve haramın birbirine karışıp şüpheli şeylerin hâkim olduğu bir zaman için diyor ki:  “Hem bu fakr u zaruret zamanında, aç ve muhtaç olanların elemlerinden ehl-i vicdana rikkat-i cinsiyye (insaniyet hissiyle duyulan şefkat) vasıtasıyla gelen acı ve elemler; o gayr-i meşru bir surette kazandığı para ile aldığı lezzeti, vicdanı varsa acılaştıracaktır. Böyle acip bir zamanda, şüpheli mallarda zaruret derecesinde iktifa etmek lâzımdır. Çünkü “Zaruretler ancak mikdarı  kadar takdir olunur’  (Mecelle)  sırrıyla Haram maldan mecburiyetle zaruret derecesini alabilir, fazlasını alamaz. Evet zorda kalmış kimse, murdar etten tok oluncaya kadar yiyemez. Belki ölmeyecek kadar yiyebilir. Hem yüzer aç insanın huzurunda, kemâl-i lezzetle fazla yenilmez.”

         (Biz,  insan isek, bütün insanları;  Müslüman isek Müslümanların durumlarını; eğer Hizmet mensubu isek, Hizmetin onurunu, ihtiyaçlarını, dertlerini düşünmek durumundayız.)

         “İktisadın, izzet ve kemâl sebebi olduğuna delâlet eden bir olay:  Bir zaman dünyaca cömertlikle meşhur Hâtem-i Tâî mühim bir ziyafet veriyor. Misafirlerine gayet fazla hediyeler verdiği vakit, çölde gezmeye çıkıyor. Bakar ki, bir ihtiyar ve fakir adam, bir yük dikenli çalı ve gevenleri beline yüklemiş, onlar da cesedine batıyor, kanatıyor. Hâtem ona diyor ki: ‘Hâtem-i Tâî, hediyelerle beraber mühim bir ziyafet veriyor. Sen de oraya git; beş kuruşluk çalı yüküne bedel, beş yüz  kuruş alırsın.’  O  iktisadlı ihtiyar demiş ki:  ‘Ben bu dikenli yükümü izzetimle çekerim, kaldırırım. Hâtem-i Tâî’nin minnetini almam.’

         “Sonra Hâtem-i Tâî’den sormuşlar:  ‘Sen kendinden daha civanmert, aziz, kimi buldun?’  Demiş ki:  ‘İşte o sahradan rast ge