Erkam Tufan Aytav yazdı: Canım Hocam ve gerçekle yüzleşme korkusu!

İşte ben o gerçekle yıllarca yüzleşemedim.

Zamanla anladım ki, bazen insan bir acının varlığını değil, onun inkârını taşır içinde. Bu ona daha iyi gelir. Benimki de öyleydi. Babamın mezarına gitmemek, onun ölmediğine inanmak gibi bir şeydi. Belki bilinçaltımda hâlâ bir yerlerde nefes aldığını, bir gün yeniden kapıdan içeri gireceğini umuyordum. Bu yüzden kabir ziyaretini sürekli öteledim. Hep “bir gün giderim” dedim. Ve bu öteleme uzun yıllar sürdü.

Yıllar geçti. Ve bu kez aynı korku, canım Hocam için çöktü üzerime.Yaşlılığının ilerlediğini, hastalıklarının çoğaldığını duydukça gecelerim huzursuzlaştı. Her gece telefonu kapatarak uyumamın sebebi, bir sessizliği korumak içindi. Çünkü acı haberler genellikle geceleri gelir. Ve çoğu zaman cümleler “ne yazık ki- maalesef” diye başlar. İşte o cümleden hep korktum ben. Gecenin o ağır, taş gibi sessizliğini delen bir telefon sesiyle, yüreğimi delip geçecek bir haberin gelmesinden korktum.Bazen insan, duyacağını bildiği bir gerçeği duymamak için teknolojiyi, uykuya sığınmayı, hatta kendi vicdanını bile kapatır. İşte ben de öyle yaptım.

Gecenin tonlarca ağırlının yanında bir de tonlarca ağırlıktaki o acı haberin altında ezilmek istemedim.Çünkü o ağırlığı kaldıramazdım. Ama kader, kaçtığın yere kadar gelir ve seni kıskıvrak yakalar ve öyle oldu. Almanya’da gazeteci arkadaşlarla toplantı yapmak için birlikteydik. Gece odamda yatıyordum. Gece saat 03.00’tü. Acı haber hep korktuğum gibi gece gelmişti ama haber telefonla değil yattığım odanın kapısı çalarak içeri girmişti. Kapının çalma tonundan olsa gerek o an içimden bir şeylerin koptuğunu hissettim.

Ve öğrendim… Canım Hocam artık aramızda değildi.