[Harun Tokak] Sen Ağladın Mı Anne?

Gece ayaza kesiyor.

Geceyi incitmekten korkarcasına incecikten bir kar yağıyor.

O kadar güzel yağıyor ki…

Uzun hava ağıt gibi…

Sanki geceye beyaz bir ağıt yakıyor.

Gecenin bağrındaki her bir varlık o ağıdı dinliyor.

Gittikçe hızını artıran rüzgâr kar senfonisine fon müziği oluşturuyor. 

Odamda, Tenkil Müzesi’nin programını izliyorum.

Bu süreçte çok değerli belgeseller çeken Bedreddin Uğur’un son belgeseli geliyor ekrana.

“Zifirde 92 Gün”

Önce Gestapo zindanlarının soğuk koridorları, koca koca demir kapıları, kan kokan duvarları ekrana geliyor.

Sonra hala işkence çığlıklarının yükseldiği koridorlarda Avukat Mustafa Özben görünüyor;

“Burası, benim Ankara'da 92 gün kaçırıldıktan sonra kaldığım işkence merkezine birebir benziyor.” diyor.

Birden duygulanıyor, gözleri doluyor. 

“Yıllar geçmiş ama herhalde birbirlerinden ilham alıyor bu zalimler.” diyor.

“Güpegündüz sokaktan alıp götürdüler beni.  Hem de bankaların, kameraların, insanların olduğu kalabalık bir meydandan. Öyle hiç utanmadan, sıkılmadan… 

Bir eşkıya gibi götürüldüm. Başıma bir çuval geçirdiler. 

Ankara’da, başkentin ortasında bir transport aracın içerisinde başladı işkence. 

Seslerden anladığım kadarıyla üç veya dört kişiydiler.  Karnıma, suratıma tekme tokat vuruyorlardı.

Yarım saat sonra araba durdu. 

‘Geldik.’ dedi birisi.

Kollarımdan tutarak beni içeri soktular. Üzerimdeki her şeyi çıkarttılar. 

Bana bir elbise verdiler.

Onları giydim.