[Harun Tokak] Tasalanma Dostum

Bir gün batımında taş döşeli eski sokakta yürüyorum. Sonbahar güneşi ıslak taşlarda parlıyor. Rüzgâr dallarından kopmuş kızıl sarı yaprakları yetim çocuklar gibi önüne katmış savuruyor.

Kendince onlarla eğleniyor.

Birkaç gün önce görüştüğüm bir dostun o sözü düşüyor hatırıma;

“Yüreklerimiz çok yorgun.”

Yüreğimdeki kor yeniden harlanıyor.

Çığlıklar, bombalar geliyor gözlerimin önüne.

“Bizi niye öldürüyorsunuz? Ben doktor olmak istiyordum.” diyen, harabelerin üzerinde ağlayan Filistinli kız geliyor.

Gazze milli eğitim bakanının sözleri son bahar rüzgarlarında uğulduyor;

“Öğrencilerin çoğu şehit olmasından dolayı bu seneki eğitim dönemi resmi olarak bitmiştir.”

Yakın tarihten bir sayfa açılıyor önüme;

“Sakarya Savaşı için cepheye gidip hepsi cephede şehit düştüğünden Kayseri Lisesi 1920-1921 öğretim yılında mezun verememiştir. Öğrencilerimizi rahmetle anıyoruz.”

Zor coğrafyanın çocuklarıyız biz.

Coğrafyamızda yaşananlar yoruyor yüreğimizi.

Filistin’de yaşananlar ayrıca yoruyor.

Yedi yıldır ardı arkası kesilmeyen ülkemizdeki acılar yoruyor.

Sarılmasına izin verilmeyen yaralarımız yoruyor.

Mantı yaparak, kermesler düzenleyerek burs bulmaya çalışan bacılarımızın o bereketli bileklerine takılan kelepçeler yoruyor.

Son anlarında beni başucunda görünce, “Ah oğlum! Keşke benim için kendini yakmasaydın.” diyen anamın sözleri yoruyor.

Nice evlatlar bir daha yaşlı analarını, babalarını göremediler. Son anlarında yanlarında olamadılar. Akrabalar birbirlerine hasret kal