[Murat Çetin] Çocuklarıma öğüt!

Bu haftaki yazımda sizleri Türkiye’nin bunaltan siyasi atmosferinden bir nebze olsun uzak bırakmak istiyorum. Hiç olmazsa bu köşeyi okuyana kadar. Bu hafta beni derinden etkileyen bir olay yaşadım. 7 yılı aşkın bir süredir cezaevinde olan bir ve müebbet hapis cezası alan bir dostumun çocuklarına uzun bir mektubu okuyunca cezaevindekilerin psikolojilerini ne ölçüde anlayıp almadığımız konusunda ciddi bir muhasebe içine girdim. Bu haftaki yazımda yer vereceğim bu mektup belki de cezaevindeki dostlarla ve onların aileleri ile daha çok ilgilenmemize vesile olur. Bu niyetle sözü vefalı dostun çocuklarına yazdığı mektuba bırakıyorum; 

Çocukluğumdan beri sırf başkalarının gözüne girebilmek için o kadar çok çalışmak, didinmek zorunda kaldım ki; size iyi bir gelecek sunmayı ve sizinle mutlu yaşamayı hak ettiğime inanıyordum. Sanki ömrü boyunca çalışan, didinen, kendini geliştirmek için her şeyi yapan ben değildim. Bir anda iri bir hiç, koca bir yalan oldum. Bu yaşananlardan sonra, ben neye inanırsam inanayım, hayatın bana verdiği rol bambaşka olabilir. Neredeyse 7 senedir, bu hücrede sizlerden ayrı yaşıyorum. Her şey zamanında güzel ve anlamlı… Çocukluğunuzun en güzel anlarını kaçırdım, en zor zamanlarınızda size kol kanat geremedim. Bu yüzden şimdi soruyorum size: Bu durumda sizin babanız olmayı, size öğüt vermeyi hak ediyor muyum? İnanın cevabınızı duymaktan korkuyorum. İhtiyacınız olduğunda yanınızda olamadığıma, dertlerinize, sıkıntılarınıza çare bulamadığıma göre… Belki bir gün sizin babanız olmayı hak edebilirim. 

Bir gün buradan çıkar ve tekrar sizin babanız olmayı hak edebilirsem diye şimdiden size söz veriyorum. Siz bana Allah’ın en büyük emanetlerisiniz. Size elimden geldiğince en iyi şekilde bakacağım ve sizi üzmeyeceğim. Bu duygu ve düşüncelerle, sevginizden aldığım güç ve size tekrar kavuşabilme ümidiyle yine de yazıyorum