Tahta Kulübe

Mekanlar da tıpkı insanlar gibi; doğarlar, belli bir süre yaşarlar, sonra ölürler.
Bir gün gelir, duvarlardaki renkler solar, pencereler yorgun bir göz gibi dışarıya bakar. Kimi zaman sessizlik çöker üstüne; kimi zaman bir fırtına gelip son nefesini üfler. 
Ve mekân ölür ama tam da o anda, bazı mekânlar birilerinin hafızasında yeniden doğar.
Çünkü her mekân, içinde yaşananlarla var olur. İnsanlar unutsa da taşlar, duvarlar hatırlar. 
Hatıralarıyla yaşamaya devam ederler. 
Bazı hatıralar vardır ki, zamana değil, ebediyete kazınır.
Tahta Kulübe de işte o mekanlardandır.
Mütevazı ama kudretli, sessiz ama yankısı çağları aşan bir şahittir o.
Duvarlarına sinen sesler, çayın buharı, sohbetlerin sıcaklığı, görülen rüyalar, içinde yaşanan acı tatlı hatıralar hepsi onun çocuğudur.

1966 baharında İzmir’e merkez vaizi olarak gelen Fethullah Gülen Hocafendi o günlerde bölgenin manevi merkezi Kestanepazarı Kur’an Kursu’nun idaresini de üstleniyor.
Öğrencilere yakın olmak için geceleri müdür odasında kalıyor. 
Mobilyacı Ahmet Serbest avluya mütevazı bir tahta kulübe inşa ediyor. 
Yer altı nehirleri gibi sessiz ve sakin, bakışları derin, iç dünyası deryalar kadar engin olan bu insan bir gün bütün bir dünyayı aydınlatacak olan ışığın yolculuğunun bu küçük kulübeden başlayacağını nereden bilebilirdi ki.
Ali Rıza Güvenler, Saffet Solaklar, Abdullah Aymazlar, İsmail Büyükçelebiler, İbrahim Kocabıyıklar, Koca Yusuflar, Hacı Kemaller, Yusuf Bekmezciler daimî misafirleri oluyor bu kulübenin. 
“Hocam, çay var mı?” diyen koşup geliyor. Bazen de Hocaefendi, k