Tembelliğe karşı gayret

         Bediüzzaman Hazretleri, bulaşıcı bir hastalık gibi yayılan ümitsizlik, tembellik ve işi birbirine havale etme illetlerine karşı ümide sarılıp insanları gayrete getirmeyi ön plana almıştır…

         Cumhuriyetin kuruluşunda, kendi özümüzü kökümüzü bir tarafa bırakıp yabancılardan kanun dilenenlerle anlaşamayınca ve Ankara’da herşeyi terkedip Van’a döndü. Sömürgecilerin tahrikiyle Van’ın yarısını yakan ve Medresesini tahrip edenlerin meydana getirdiği perişaniyetten  uzaklaşıp dört-beş talebesiyle Erek Dağına çıktı. Orada, fıkıh hadis, tefsir, kelam ve tasavvuf  ilimlerinin derinliklerine dair çok güzel dersler ve sohbetler yapıyorlardı. Fakat ne bir not tutan ne de bunları tespit eden vardı.

         Dünyayı aydınlatacak eserleri yazacak bir potansiyeldeki bir zat, Erek Dağının 4-5 talebesiyle beraber… Cenab-ı Hak isteseydi vefat tarihi 1960’a kadar orada onu korurdu ve hiçbir kimse ona bir zarar veremezdi. Ama onun yapabileceği çok hayırlı hizmetler vardı. Onun için zulmen karlı-kışlı bir Ramazan günü, zulmen ve gadren oradan alıp uzun bir yolculukla Barla’ya sürdüler. Ama orada Sözler, Mektubat ve Lem’a’ları yani Cihanı aydınlatacak ana kitapları yazdı…

         Her neyse…

         İşte Erek Dağında dururken Şâfi mezhebinden olduğu için Cuma vaazları için Van’a şehre gidiyordu. Çünkü  Cuma namazı kılabilmek için imamdan başka 40 kişilik bir cemaat olması gerekiyor.

         Yolda giderken Üstad talebelerine, “Ya siz önden gidin ben arkadan geleyim veya ben önden gideyim siz arkadan gelin!” diyordu. Molla Hamid de, “Üstadım, herkes yolda giderken yanımda yoldaşlarının olmasını ister ki, beraber gitsinler. Sen niye böyle diyorsun?”  deyince Üstad Hazretleri, “Ben yolda giderken evrad ve ezkârlarımı okurum, vaktim