[Kadir Gürcan] Şahsi işler

Seçim öncesi, iktidar ve Saray’ın icraat trendine bakınca, sizi bilmem ama bende, şahsi hırslarının peşine düşmüş bir sürü kalitesiz insan tipinin vaziyeti kurtarma telaşına düştükleri izlenimi uyarıyor. Neden? Yeni bir şey yapmıyorlar da ondan. Ellerinden gelen tek şey, bugüne kadar berbat ettikleri devlet işleyişinin hem içerde hem de dışarıdaki maliyet faturasını artırmak. Ülke itibar ve devlet ciddiyetinin asfalta yapışması da işin promosyonu.

Dış ülke ilişkilerinde Saray’ın ses tonu, jest ve mimiklerindeki yumuşama, esneme ve gerdan kırmalarla değişen halini manalandırmaya ya da mantıki bir insicam aramaya gerek yok. Bunun için  “Dün ne dediniz, bu gün ne yapıyorsunuz?” video kliplerinden oluşan arşiv derlemelerini de pek ciddiye almıyoruz. Siz de öyle yapın. Türkiye’de ve Türk siyasetinde hafızanın her gün sıfırlanıp, ertesi güne hiçbir şey olmamış pişkinliği ile başlandığını artık biliyor olmamız lazım. Bakın son bir kaç ay içinde 30 küsur insanın hayatına mal olan bir maden patlaması ve İstiklal Caddesi’nde terör saldırısı yaşadık. Havuz medyasının manşetlerinde bu felaketleri yaşamış olmanın izlerine rastlıyor musunuz?

Saray’ın içine hapsolduğu ve hala geniş bir kitlede karşılık bulan kabadayı ve maganda tavırlarına ölesiye hayran mazoşist bir kitle var. Bu tür maço tavırların yabancı dillere çevrilip ihracat imkanı olmadığı için iç piyasaya yönelik düşük kaliteli ürün imalatı her zaman müşteri bulur. “Putin ile ancak Saray baş eder, başkası yapamaz!” diyen budala takımı, ülke ilişkilerini Kırkpınar güreşleri ile karıştırıyor ve Saray’ın diğer devlet başkanları ile görüşmelerini pehlivan peşrevleri olarak anlıyorlar. Kameraların ışıklarını söndürdüğü yerlerde Saray ve iktidarın diz üstü süründüğünü biz göremesek de şimdi kapılarına dayandığımız ülke liderleri biliyorlar.

Ortadoğu’ya y